Αθήνα
Για ακόμα μια μέρα χωρίς ουσία.Ανοίγω τα μάτια και κοιτάζω το ταβάνι.Δεν ξέρω πόση ώρα περνάει έτσι-με το δεξί μου χέρι πάνω στην κοιλία να κοιτάω το ταβάνι και να νιώθω τους σφυγμούς μου.
Χρειάζομαι 2 καφέδες και πολλές βαθιές εισπνοές μέχρι να φτάσω στο σημείο να αντέξω την πανοπλία και το προσωπείο της κοινωνικότητάς μου.Θέλω απλά να κάτσω εδώ και να λιώσω πάνω στο κρεβάτι μου..Απ'την άλλη δεν μπορώ όταν ξέρω πως θα επέρθει η μπόρα.Σηκώνομαι και ντύνομαι έρμαιο κατάρας που με κατατρέχει-τάση φυγής για τη σωτηρία.Φυγή χωρίς επιλογή

Ένας από τους χειρότερους ψυχαναγκασμούς,ο πιο καταστροφικός για μένα,είναι η ανάγκη μου να έχω συναισθήματα και φαντασιώσεις.Γιατί να μην μπορεί απλά το μυαλό μου να ρολάρει χωρίς να πρέπει να υπάρχει στη συνείδηση μου μια σταθερά?Για ποιό λόγο να χρειάζομαι να νιώθω αυτή την [u]επίπλαστη[/u] ασφάλεια που μου παρέχει η σκέψη πως αγαπάω ή θα μπορούσα να αγαπήσω κάποιον και αυτός ο κάποιος εμένα?Γιατί να πρέπει να υπάρχει συνέχεια κάποιος υποψήφιος κάποιος?Κι όταν δεν υπάρχει να με πλημμυρίζουν τα ξεθωριασμένα πλέον και σαν ξεφούσκωτοι φόβοι φαντάσματα του παρελθόντος.Και να με τυρρανούν σαρκικά,να με τυρρανούν γεμίζοντάς με τύψεις,απόγνωση,την απελπισία ότι τρέχω μένοντας στο ίδιο σημείο.
Και όταν πλέον τα φαντάσματα δε σημαίνουν τίποτα,μα τίποτα απολύτως παρά πόνο,τότε το απόλυτο κενό του σήμερα να με ξανασυνεπαίρνει.Τι ουσία έχει το βίωμα όταν δε το μοιραστείς?Αν δε το πεις ή αν δε το ζήσεις με κάποιον άλλον είναι σα να μη το χεις ζήσει.Ίσως σε τρώει αλλά σταματάει να υφίσταται-όταν το μοιράζεσαι αποκτάει οντότητα,αρχή-μέση-τέλος,λογική και σειρά.Υφίσταται δεύτερη επεξεργασία,επαναπροσδιορισμό των συντεταγμένων του.
Ποιό το νόημα όταν οι υποψήφιοι δότες και δέκτες συναισθημάτων αποδεικνύονται κυήματα της φαντασίας μου?Το έχω ξαναπεί.Γιατί να προτιμάς την ψεγαδιασμένη πραγματικότητα αντί το αλαβάστρινο όνειρο?
Κι όταν το όνειρο γίνει χίλια κομμάτια να πονάει περισσότερο κι απ'την πραγματικότητα-αυτό κι αν είναι παράδοξο.Διότι στο όνειρο δεν μπορείς να ζητήσεις,δε μπορείς να διεκδικήσεις..Δε σου έταξε τίποτα,δε σου έδωσε ψεύτικες υποσχέσεις.Εσύ το έκανες,δεν πρόσεξες,δόθηκες,για ακόμα μια φορά έκανες το λάθος.Και τώρα το κενό.Μην παραπονιέσαι.Ήταν επιλογή σου,επιλογή της φοβίας σου να αποτύχεις.

Δεν υπάρχει μια μέρα που θα περάσει χωρίς να συνειδητοποιήσω πέρα από κάθε φιλία,κάθε σχέση,κάθε λέξη πόσο μόνη είμαι,δεν έχει υπάρξει μια μέρα χωρίς να νιώσω ξεκρέμαστει από παντού.
Είναι σκληρό,μα τουλάχιστον είναι πραγματικό να ξέρεις πως δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν με την ολότητα της έννοιας εμπιστεύομαι.

Μερικές φορές προτιμώ την έννοια της παρέας από αυτή της φιλίας..Τουλάχιστον στην παρέα οι ρόλοι είναι πιο ξεκάθαροι,πιο ντόμπροι,πιο άμεσοι.Περνάμε καλά,μιλάμε περί ανέμων και υδάτων και ως εκεί.Δεν υπάρχει τίποτα εκ των έσω,δεν υπάρχει δόσιμο,δεν υπάρχει δέσιμο.
Η φιλία είναι τόσο σύνθετη που κάπου θα κομπιάσει,κάπου θα σκοντάψει και θα τσαλαπατηθεί.
Έχω απογοητευτεί και έχω απογοητεύσει τους φίλους μου-το ξέρω πως αυτά είναι αμοιβαία.Δεν γράφω για να παραπονεθώ.Γράφω για να παραθέσω.

Ίσως αυτή η γνώση μου είναι που δημιουργεί αυτό το αίσθημα παραίτησης.Δεν περιμένω κάτι εξαιρετικό ή μοναδικό,κάτι που θα είναι η εξαίρεση στον κανόνα.Κάποια πράγματα αλλάζουν και κάποια πράγματα μένουν ίδια.
Ξέρω πως σύντομα πάλι κάτι θα γίνει και θα απογοητευτώ απ'τους ανθρώπους,δε θα τους καταλάβω γιατί το λένε αυτό,δε θα καταλάβω γιατί ξαφνικά έχουν την ανάγκη να προσβάλουν,γιατί ξαφνικά άλλαξαν,γιατί ξαφνικά θέλουν να σε πατήσουν κάτω για να νιώσουν υπεράνω.
Μην είμαι αχάριστη..Έχουν υπάρξει στιγμές που αυτά που μου έχουν δώσει άνθρωποι χαράσσονται μέσα μου και με λυτρώνουν κάτι τέτοιες στιγμές όπως τώρα.Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ακόμα είναι άσπιλοι μέσα μου.
Ίσως είναι θέμα ορίων,ίσως είναι θέμα χρόνου.Την πρώτη περίπτωση-δηλαδή τη θέσπιση ορίων στις σχέσες θα τη θίξω άλλη φορά.Στη δεύτερη ο χρόνος θα δείξει.