Ένας από τους χειρότερους ψυχαναγκασμούς,ο πιο καταστροφικός για μένα,είναι η ανάγκη μου να έχω συναισθήματα και φαντασιώσεις.Γιατί να μην μπορεί απλά το μυαλό μου να ρολάρει χωρίς να πρέπει να υπάρχει στη συνείδηση μου μια σταθερά?Για ποιό λόγο να χρειάζομαι να νιώθω αυτή την [u]επίπλαστη[/u] ασφάλεια που μου παρέχει η σκέψη πως αγαπάω ή θα μπορούσα να αγαπήσω κάποιον και αυτός ο κάποιος εμένα?Γιατί να πρέπει να υπάρχει συνέχεια κάποιος υποψήφιος κάποιος?Κι όταν δεν υπάρχει να με πλημμυρίζουν τα ξεθωριασμένα πλέον και σαν ξεφούσκωτοι φόβοι φαντάσματα του παρελθόντος.Και να με τυρρανούν σαρκικά,να με τυρρανούν γεμίζοντάς με τύψεις,απόγνωση,την απελπισία ότι τρέχω μένοντας στο ίδιο σημείο.
Και όταν πλέον τα φαντάσματα δε σημαίνουν τίποτα,μα τίποτα απολύτως παρά πόνο,τότε το απόλυτο κενό του σήμερα να με ξανασυνεπαίρνει.Τι ουσία έχει το βίωμα όταν δε το μοιραστείς?Αν δε το πεις ή αν δε το ζήσεις με κάποιον άλλον είναι σα να μη το χεις ζήσει.Ίσως σε τρώει αλλά σταματάει να υφίσταται-όταν το μοιράζεσαι αποκτάει οντότητα,αρχή-μέση-τέλος,λογική και σειρά.Υφίσταται δεύτερη επεξεργασία,επαναπροσδιορισμό των συντεταγμένων του.
Ποιό το νόημα όταν οι υποψήφιοι δότες και δέκτες συναισθημάτων αποδεικνύονται κυήματα της φαντασίας μου?Το έχω ξαναπεί.Γιατί να προτιμάς την ψεγαδιασμένη πραγματικότητα αντί το αλαβάστρινο όνειρο?
Κι όταν το όνειρο γίνει χίλια κομμάτια να πονάει περισσότερο κι απ'την πραγματικότητα-αυτό κι αν είναι παράδοξο.Διότι στο όνειρο δεν μπορείς να ζητήσεις,δε μπορείς να διεκδικήσεις..Δε σου έταξε τίποτα,δε σου έδωσε ψεύτικες υποσχέσεις.Εσύ το έκανες,δεν πρόσεξες,δόθηκες,για ακόμα μια φορά έκανες το λάθος.Και τώρα το κενό.Μην παραπονιέσαι.Ήταν επιλογή σου,επιλογή της φοβίας σου να αποτύχεις.