Σχέδια

Σκεφτόμουν.Τελικά κάνουμε όνειρα και προγραμματίζουμε,αποφασίζουμε για τη ζωή μας,όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή θέλουμε όταν τα ζήσουμε όλα αυτά που σχεδιάζουμε να έχουμε τις αναμνήσεις.
Όλη μας η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα κουτάκι αναμνήσεων..

Πτήση 201 από Βουδαπέστη

Ευτυχία είναι όχι αυτό που περιμένουμε να'ρθει πια,αλλά αυτό που βιώνουμε και αναλογιζόμαστε.
Να είμαστε αγκαλιά,να κάνει κρύο αλλά εμάς να μη μας ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός από το μεταξύ μας.
Η ζωή μας επιτέλους γραμμική.Εξέλιξη,πρόοδος συναισθημάτων.Οι μέρες δεν περνάνε κούφιες-Υπάρχει περιεχόμενο στο χρόνο..
Κι όταν περπατάμε κάτω απ'τον υπέροχο ουρανό φίλο μου,και σου δείχνω την πανσέληνο,κρυφή μου σκέψη φανερή της πρώτη σε σένα..
Ευτυχία είναι το κραττείν μας(halten που εύχομαι σ'όσους αγαπώ και μ'αγαπούν να νιώσουν).
Και εισπνέοντας την βραδιά κάτω απ'τον μεσαιωνικό ουρανό,να σε κοιτώ..
Έχεις ομορφύνει,το ξέρεις?Αλήθεια.
Νιώθω ελεύθερη όταν αυτό το βλέμμα υπάρχει δίπλα μου,όταν το αντικρύζω..Λύτρωση.
Και μετά να κάνουμε έρωτα,τα σώματά μας,η αγαλμάτινη δυνατή υπαρξή σου να με κατακτάει ολοσχερώς και εγώ καρπός που ζητάει να φαγωθεί για να μην μαραθεί.Για να γίνω μέρος σου,να παρησφρύσω στα εσωτερικά μονοπάτια της πολυεπίπεδης φύσης σου..
Τα σώματά μας,οι μυρωδιές,οι ανάσες μας να γίνονται ένα..Τέλεια μια οντότητα.
Και μετά ξυπνάω το πρωί με την αίσθησή σου ολούθε μου..
κι ανοίγω το παράθυρο.Το ξερό αναρριχώμενο σύμπλεγμα που νόμιζα νεκρό κουφάρι,άψυχο,έχει φυτρώσει,με το πράσινο χρώμα της ζωής..

Ελπίζω να σε κάνω να νιώθεις το ίδιο ολόκληρο όπως εσύ χτίζεις το δικό μου.Καθρέφτης αλλήλων..

Ο πόθος που άγει τα θυμικά μας,τις συμπεριφορές μας,τις πράξεις μας,τα θέλω μας,τα ανείπωτά μας.
Κάθε είδους πόθος,ευσεβής,ασεβής,προς πρόσωπο ή πράγμα,ιδανικό,στόχο.
Ο πόθος που ούτε καν μορφοποιούμε.Ίσως γιατί μερικές φορές είναι τόσο σκοτεινός που δε θέλουμε να αποδεχτούμε πως κάτι τέτοιο φωλιάζει μέσα μας..
Αυτή η φωτιά,η πηγή της ζωής.

Βλέπω συνοδηγούς ακριβών αυτοκινήτων.
Όμορφες,νέες,ντυμένες με την τελευταία λέξη της μόδας και του αφάν γκατέ-ολόκληροι μισθοί μεσοαστών αφημένα ελαφρά την καρδία σε γκισσέ πολυτελών καταστημάτων.
Όμορφες,πλούσιες αλλά δε δείχνουν ευτυχισμένες.Ούτε καν χαρούμενες.Μέσα στο αυτοκίνητο δεν προβάρουν καν το πλαστικό χαμόγελο που είναι μαθημένες να πλασσάρουν.
Ποιός ξέρει γιατί??Μέσα στη χλιδή των δερμάτινων καθισμάτων τους φαίνονται το ίδιο ευτυχισμένες(δυστυχισμένες)με τις Ρωσσίδες στα σκισμένα καθίσματα του ηλεκτρικού τις ώρες που ο ήλιος βασιλεύει που έκαιγαν όλη μέρα τα χέρια τους στην ποτάσα προς τέρψιν του καθαρού οικοκυριού μιας άλλης γυναίκας σε καλλίτερη οικονομική μοίρα-μιας γυναίκας σαν αυτές στα ακριβά αυτοκίνητα σε πιο μεγάλη μάλλον ηλικία.
Ποιός ξέρει γιατί??Μήπως γιατί μεσοαστές οι ίδιες νιώθουν σαν προιόντα στο πλάι ενός πλαδαρού μεν,αλλά με χρήμα και εξουσία δε αντρός??Μήπως γιατί και οι ίδιες πλούσιες ψάχνουν την ασφάλεια σε έναν επίσης πλούσιο άντρα??
Ποιός ξέρει γιατί??Μήπως πάλι να είναι κι αυτό ένα είδος πλασσαρίσματος,ένα είδος μπλαζέ χώρου και τόπου που εγώ δεν έχω μάθει να διακρίνω.Ίσως το ανικανοποίητο φαίνεσθαι να είναι το καινούριο σνομπ,το καινούριο τρεντ,η καινούρια διαβάθμιση που κάνει να ξεχωρίζουν αυτοί που ικανοποιούνται με τα λίγα(=φτωχοί(?)) με αυτούς που θέλουν συνέχεια κι άλλα,κι άλλα,κι άλλα(=φραγκάτοι(?).Εδώ να σημειώσω πως άλλο πλούσιος,άλλο φραγκάτος.Το ένα είναι οικονομική κατάσταση,το δεύτερο είδος lifestyle.Πολλά φτωχαδάκια ζουν 1 μέρα τη βδομάδα σα 'φραγκάτα',πολλοί πλούσιοι δεν είναι άπληστοι.).
Ίσως πάλι ο λόγος της αγέλαστης κατσούφιας που καθρεπτίζεται πίσω απ'το τζάμι και πνίγεται στην ακριβή καινούρια γούνα να είναι που τους λείπει κάτι και δεν μπορούν να καταλάβουν τι..Μήπως ένα καινούριο παντελόνι??Καινούριες κουρτίνες??'Α,εκείνα τα παπούτσια στην τάδε βιτρίνα!!'Δεν μπορεί-σε κάποια απ'τις επόμενες αγορές θα βρίσκεται η ευτυχία..

Εν μέσω απολογισμού

Από όσους ανθρώπους και καταστάσεις έχω πληγωθεί,όσους ανθρώπους έχω πληγώσει.
Πόσες φορές έχω νιώσει ατέρμονα μόνη και το μόνο που με έχει σώσει είναι ένα βλέμμα στον ουρανό,μα περισσότερο ένα τηλεφώνημα.
Από όσες φορές έχω την ανάγκη να βροντοφωνάξω το πραγματικό μου εγώ κι όχι αυτό που οι πολλοί με κατατάσσουν.
Χρειαζόμουν χώρο που δε μου δόθηκε,χρειάζομαι χρόνο που μου δίνεις.
Σε ευγνωμονώ γι'αυτό,σε ευχαριστώ που αξίζεις το σεβασμό μου,που μου τον επιστρέφεις ακέραιο και όμορφο,γεννημένο από την αγάπη και την αγνότητα.
Σε ευχαριστώ που με γέννησες ξανά,που μου ξέθαψες αυτό που είχα καταλήξει να θεωρώ μάταιο να είμαι σ'αυτή τη σκληρή αλήθεια.Σε ευχαριστώ που με ξαναέκανες άνθρωπο..Και ελπίζω να με κρατήσεις έτσι,είμαι δική σου πλέον,όπως δεν ήμουν κανενός άλλου.Γιατί με κέρδισες,γιατί εσύ το ξύπνησες,γιατί εσύ το πήρες σπασμένα κομμάτια του τότε και το ξαναέπλασες στο σήμερα,πλουμιστό,ελπιδοφόρο,Αγνό.
Ίσως να είναι κι αμοιβαίο,και σαν πολύπλοκο μηχανικό σύστημα να γάντζωσα με τα γρανάζια μου τα κενά σου και εσύ τα δικά μου.Να γεμίζω αυτά που είχες ανάγκη να γεμίσουν κι εσύ το ανταποδίδεις πληρώντας τα δικά μου πρωτύστερα άδεια.Τα πολλά και ατέλειωτα.Που με ένα μαγικό χόρτασες.Με αυτό που είσαι όταν αισθάνομαι στα χέρια μου το είναι σου να μου δίνει,να μου μιλάει,να δέχεται και να υιοθετεί με θαλπωρή αυτά που εγώ του προσφέρω..Απλά εσύ.Δίχως καμμιά άλλη πυροτεχνική φιοριτούρα.
Και να σου πω ένα μυστικό που ξέρουμε και οι δυο μικρό μου??Επιτέλους δουλεύει.
Ίσως γιατί είναι ωραίο δίδυμο να είμαστε και τα δυο θεράποντες και θεραπεύομενοι,δημιουργοί και δημιουργόμενοι.
Μας εύχομαι κάτι απλό: Να μην ξεχάσουμε το ημιτελές αιμορραγών πριν(το δικό μου τουλάχιστον),για να εκτιμούμε το όλον του τώρα.Να μην ξεχάσουμε τις ανάγκες που είχαμε και αλληλοκαλύπτουμε και μόνο με την ιδέα πως υπάρχουμε η μια για την άλλη.
Να μην ξεχάσουμε πως αγαπιόμαστε.Και πως κάναμε πολύ δρόμο και κόπο για να μας φέρει η ζωή,η τύχη(?),οι συγκυρίες(?),τα Τσάκρα(?:P) να βρεθούμε και να γνωριστούμε.
Και πως χρειάζεται προσπάθεια να ποτίζεις,να ξεριζώνεις τα ζιζάνια και να φροντίζεις τα συναισθήματα για να συνεχίσουν σαν όμορφος κήπος που θα ζούμε μέσα,να υπάρχουν.

Πρέπει να συμφωνήσεις με το παρελθόν για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις το παρόν και να υποδεχτείς το μέλλον.

Πάντα έχει πλάκα να διαβάζω τα χαρτάκια στο τσάι αγιουβέρδας :P

Μιλώντας για απώλειες

Υποχρεωτικές απώλειες μάλιστα.
Για να μην πληγώνομαι και να μη σε πληγώνω.
Δε γίνεται να σε αγάπησα και να μη σε αγαπάω πλέον,ελπίζω το θυμάσαι,ελπίζω να καταλαβαίνεις το πως.
Ότι ζήσαμε,δεν συμβαίνει κάθε μέρα.Και σίγουρα δεν ξεχνώ.Αλλά πλέον η ζυγαριά άρχισε να γέρνει αλλού.Εκεί,ανάμεσα στη λεπτή γραμμή του να θέλεις και να μην θέλεις να μοιράζεσαι πλέον με τον άλλο.Διότι νιώθεις πλέον σα να πέφτει κάτω αυτό που δίνεις,νιώθεις ένα χάσμα που άνοιξε και δεν πρόλαβες να το πάρεις χαμπάρι.Διότι μερικές φορές,όταν ξεπερνιούνται τα όρια χωρίς να το καταλάβεις,πρέπει να υπάρξει αρκετή απόσταση για να ξανατεθούν εξ'αρχής.Οι βάσεις υπάρχουν.Απλά πρέπει να αλλάξουμε τη χροιά του χτίσματος.Κάποτε.Όταν ολοκληρωθώ,όταν σε δω να ωριμάζεις κι εσύ.Κάποτε,ελπίζω όχι πολύ σύντομα.
Τι να σου πω?Ότι με έπνιγε όλο αυτό?Ότι με είχε φτάσει σε σημείο να μου βγάζει το χειρότερό μου εαυτό?Ότι ΕΠΡΕΠΕ να σε κόψω διότι έφτασα σε σημείο να αλλοτριώνομαι και να αυτοκατασπαράζομαι?Διότι κι εσύ άλλαξες,κι εσύ έβγαζες τον κακό σου εαυτό,μάλλον από εγωισμό,από έμφυτη κριτική ανάγκη ή οτιδήποτε-δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει να κάτσω να το σκεφτώ αυτό.Απογοητεύτηκα και από τους δυο μας.
Ελπίζω να αντιλαμβάνεσαι ότι πονάω που μου λείπεις και να μη το χαίρεσαι και τόσο,οι στιγμές που χάνουμε ή τουλάχιστον οι στιγμές που ζήσαμε αξίζουν κάτι περισσότερο από μια μνησίκακη ή χαιρέκακη αντιμετώπιση.

Λυπάμαι που έπρεπε να φτάσω σε αυτό το σημείο,να σε πληγώσω τόσο,να φερθώ τόσο εξευτελιστικά(περισσότερο για εμένα παρά για εσένα),να πέσω τόσο χαμηλά,αλλά δε το μετανιώνω.Ξέρεις ούτως ή άλλως την ικανότητα μου να ελίσσομαι απ'τα ψηλά στα χαμηλά και το αντίστροφο.Κάθε φορά όμως που φτάνω κάτω,χάνω και από ένα κομμάτι της ποιότητας μου και πλέον δε το θεωρώ τόσο ευχάριστο ή εύκολο να μεταλλάσομαι και να παίζω ρόλους(να κάτι που δεν ήξερες).Χαίρομαι που από εκείνη την ημέρα δεν μου έχει ξαναβγει όλο αυτό,αναρρώνω.Ήταν η τελευταία και η πιο βαθιά βουτιά στο χάος.Δεν άντεχα άλλη αλλοτρίωση.Κάπου χάσαμε το δρόμο,κάπου δεν καταλάβαμε πόσο αλλάζαμε-πόσο άλλαξες,πόσο άλλαξα και δεν άντεχα πλέον σε αυτό το καλούπι που με είχες καταχωρημένη μέσα σου.Δεν άντεχα τέτοια αντιμετώπιση.Ίσως και εγώ σε είχα κάπως μέσα μου-αδικούσαμε ο ένας τον άλλο(?).Είναι καλύτερα και για τους δυο μας έτσι.

Νιώθω πως ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή και για τους δυο μας,πιστεύω έγινε το σωστό..
Ώρα ήταν να σταθούμε και λίγο πιο ανεξάρτητα στα πόδια μας και να δούμε αποκλειστικά για εμάς τον κόσμο.