Μιλώντας για απώλειες

Υποχρεωτικές απώλειες μάλιστα.
Για να μην πληγώνομαι και να μη σε πληγώνω.
Δε γίνεται να σε αγάπησα και να μη σε αγαπάω πλέον,ελπίζω το θυμάσαι,ελπίζω να καταλαβαίνεις το πως.
Ότι ζήσαμε,δεν συμβαίνει κάθε μέρα.Και σίγουρα δεν ξεχνώ.Αλλά πλέον η ζυγαριά άρχισε να γέρνει αλλού.Εκεί,ανάμεσα στη λεπτή γραμμή του να θέλεις και να μην θέλεις να μοιράζεσαι πλέον με τον άλλο.Διότι νιώθεις πλέον σα να πέφτει κάτω αυτό που δίνεις,νιώθεις ένα χάσμα που άνοιξε και δεν πρόλαβες να το πάρεις χαμπάρι.Διότι μερικές φορές,όταν ξεπερνιούνται τα όρια χωρίς να το καταλάβεις,πρέπει να υπάρξει αρκετή απόσταση για να ξανατεθούν εξ'αρχής.Οι βάσεις υπάρχουν.Απλά πρέπει να αλλάξουμε τη χροιά του χτίσματος.Κάποτε.Όταν ολοκληρωθώ,όταν σε δω να ωριμάζεις κι εσύ.Κάποτε,ελπίζω όχι πολύ σύντομα.
Τι να σου πω?Ότι με έπνιγε όλο αυτό?Ότι με είχε φτάσει σε σημείο να μου βγάζει το χειρότερό μου εαυτό?Ότι ΕΠΡΕΠΕ να σε κόψω διότι έφτασα σε σημείο να αλλοτριώνομαι και να αυτοκατασπαράζομαι?Διότι κι εσύ άλλαξες,κι εσύ έβγαζες τον κακό σου εαυτό,μάλλον από εγωισμό,από έμφυτη κριτική ανάγκη ή οτιδήποτε-δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει να κάτσω να το σκεφτώ αυτό.Απογοητεύτηκα και από τους δυο μας.
Ελπίζω να αντιλαμβάνεσαι ότι πονάω που μου λείπεις και να μη το χαίρεσαι και τόσο,οι στιγμές που χάνουμε ή τουλάχιστον οι στιγμές που ζήσαμε αξίζουν κάτι περισσότερο από μια μνησίκακη ή χαιρέκακη αντιμετώπιση.

Λυπάμαι που έπρεπε να φτάσω σε αυτό το σημείο,να σε πληγώσω τόσο,να φερθώ τόσο εξευτελιστικά(περισσότερο για εμένα παρά για εσένα),να πέσω τόσο χαμηλά,αλλά δε το μετανιώνω.Ξέρεις ούτως ή άλλως την ικανότητα μου να ελίσσομαι απ'τα ψηλά στα χαμηλά και το αντίστροφο.Κάθε φορά όμως που φτάνω κάτω,χάνω και από ένα κομμάτι της ποιότητας μου και πλέον δε το θεωρώ τόσο ευχάριστο ή εύκολο να μεταλλάσομαι και να παίζω ρόλους(να κάτι που δεν ήξερες).Χαίρομαι που από εκείνη την ημέρα δεν μου έχει ξαναβγει όλο αυτό,αναρρώνω.Ήταν η τελευταία και η πιο βαθιά βουτιά στο χάος.Δεν άντεχα άλλη αλλοτρίωση.Κάπου χάσαμε το δρόμο,κάπου δεν καταλάβαμε πόσο αλλάζαμε-πόσο άλλαξες,πόσο άλλαξα και δεν άντεχα πλέον σε αυτό το καλούπι που με είχες καταχωρημένη μέσα σου.Δεν άντεχα τέτοια αντιμετώπιση.Ίσως και εγώ σε είχα κάπως μέσα μου-αδικούσαμε ο ένας τον άλλο(?).Είναι καλύτερα και για τους δυο μας έτσι.

Νιώθω πως ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή και για τους δυο μας,πιστεύω έγινε το σωστό..
Ώρα ήταν να σταθούμε και λίγο πιο ανεξάρτητα στα πόδια μας και να δούμε αποκλειστικά για εμάς τον κόσμο.