Στον ύπνο μου τον είδα.Είχε σπασμένο πόδι κι εγώ είχα πάει να τον δω στο νοσοκομείο.Είχε ημίφως ήμαστε μόνοι.
Ανέβηκα και κάθισα πάνω του,χόρεψα πάνω στο κορμί του,καθισμένη αμαζόνα σε καθαρόαιμο άλογο.Και όταν,εύκολα για'μένα,τον έφερα σε έκσταση τον φίλησα τρυφερά στο μάγουλο,τον χάιδεψα,τον κοίταξα και έμεινα ξαπλωμένη πάνω του.Μ'άρεσε η δύναμη,η ομορφιά του,οι μαλακές τρίχες του προσώπου του,οι πλάτες και το μεγάλο γυμνασμένο του σώμα,τα χέρια του,μα πάνω απ'ολα μ'άρεσε η αίσθηση που είχα ότι έλεγχα το πάθος του.Άκουγα τη βαθιά και γρήγορη ανάσα του,την πειθαρχημένη κάτω απ'τις άρρητες διαταγές μου,έκφραση.Οι σταφυλές των δακτύλων μου είχαν γαντζωθεί στις γωνίες του λατίνικου προσώπου του,ο δείκτης μου ίσα που ακουμπούσε την άκρη απ'τα σαρκώδη κερασένια χείλη του.
Περνούσα το κάτω χείλος μου να σέρνεται αργά στον ηδονικό λαιμό του,να τον γεύομαι και να τον αναπνέω.Τα πυκνά του μαλλιά απέπνεαν το ατίθασο του χαρακτήρα του.Τραβούσα με το πόδι μου τους γυμνασμένους του μηρούς,ένιωθα στους λαγόνες μου την ανάγκη του για εμένα.Το ήξερα πως δε θα του έδινα τίποτα πέρα από ότι ήδη είχα δώσει-την πιο γλυκειά ψευδαίσθηση,την πιο δυνατή αίσθηση.Αυτή του ανεκπλήρωτου πάθους.Καθόμουν εκεί να νιώθω αυτή την ένταση που κατείχα,αυτή την ανώτατη εξουσία πάνω του,πάνω σ'αυτό το στιβαρό και ατίθασο για τους άλλους πλάσμα.Αρμονία..Έσφιγγα τους γραμμωμένους μυς του κι αυτός ακούνητος,με τα χέρια στο σώμα του αφημένα να υποτάσσεται με όλο του το είναι οικειοθελώς σκλάβος της δικής μου ανάγκης.Της ματαιοδοξίας μου.

Ακόμα ένα βράδυ να καίγεται κι εγώ ένα βήμα πριν το ανεξέλεγκτο να ακούω τα ίδια τραγούδια και να κοιτάω την ίδια γυναίκα απέναντι.Δεν κοιμάται νωρίς.Σχεδόν ποτέ.Μένει καθισμένη στο μελί της δωμάτιο,πότε στον υπολογιστή,πότε στο κρεβάτι να βλέπει τηλεόραση,πότε να διαβάζει βιβλία ξαπλωμένη.Είναι πάντα μόνη.
Φαίνεται πως μερικές φορές περνάει καλά-ή πολύ άσχημα.Όπως μια μέρα που έτρωγε πίτσα στο κρεβάτι της βλέποντας τηλεόραση.Μόνη πάλι.Τώρα αυτό για να το κάνει κάποιος ή χώμα είναι ή χαλαρώνει.Μπορεί και τίποτα απ'τα δύο-δεν ξέρω.Είναι όμορφο να την κοιτάω,με ηρεμεί.Όταν κλείνει το φως ξέρω πως είναι η ώρα να πέσω για ύπνο,η ώρα της μοναξιάς.Μπορεί να μη με ξέρει αλλά πολλές φορές με έχει σώσει,αυτή και το μελί της δωμάτιο και η μυστική πόρτα στη λουλουδένια ταπετσαρία,η πόρτα για την απελευθέρωση.
Ο δρόμος κενός,κάτι από παράνομο στον αέρα.
Η νύχτα βγάζει ένστικτα που τη μέρα φοβόμαστε να φανερώσουμε,ταμπουρωμένοι πίσω από προσωπεία καθωσπρεπισμού και ένταξης σ'αυτό που φοβόμαστε μην καταλήξουμε,χωρίς να αποδεχόμαστε πως είμαστε ήδη.Αντίδραση λόγω φόβου,λόγω ενοχής.Και μάχη,διαρκής μάχη να ξεφύγουμε.
Ποτέ δε θέλω να σταματήσω αυτή τη μάχη ρε γαμώτο..Θ'αντέξω;
Γλυκά γλυκά,σαν από υπνωτικό,θα επαναπαφθώ;
Θα τα βάλω όλα τα υπόλοιπα για ύπνο κι αυτό ήταν;Και οι σκέψεις;και ο πόνος;και η αναμονή;και τα όνειρα;και η αντίδραση;όλα για το τίποτα;και θα μπουν μετά από χρόνια στην φτηνή ταμπέλα του 'χωρίς αιτία',της 'ψυχολογίας της μάζας',του 'σημείου των καιρών';Με πονάει αυτό το ενδεχόμενο.Το ενδεχόμενο του να με ξεχάσω,το ενδεχόμενο να αποτάξω κάτι αγνό από μέσα μου εις χάριν της κανονικότητας.Μη μ'αφήσεις να κουτρουβαλήσω εκεί-να μην έχω άλλες δυνάμεις να ξαναρχίσω το δύσκολο ταξίδι της ανάβασης,μα να πιω απ'το ρυάκι της λήθης και να ξαπλώσω στη μαλακή και συνάμα απατηλή κινούμενη άμμο που απλώνεται στους πρόποδες..Στην αρχή φοβάσαι,αλλά μετά δεν αναπνέεις πια,δεν καταλαβαίνεις..Και απλά παραμένεις ξαπλωμένος να σε ρουφάει ολάκερο και εσύ να μη θυμάσαι τίποτα με το νερό της λήθης να σου γλείφει τα χείλη,αργά,βασανιστικά,οργασμικά..Όλο το παρελθόν φαντάζει πράσινο ξεβαμμένο και παλιό.Το παρόν μουντό και αδιάφορο,αλλά εύκολο.
Μη με αφήσεις να πέσω στους πρόποδες,μη με αφήσεις αν πέσω να μείνω εκεί.Όχι,σε παρακαλώ-μην με αφήσεις να πιω το νερό της λήθης..

Δε ξέρω αν θέλω να φύγω..
Ξέρω όμως πως θέλω να αποτινάξω αυτούς από πάνω μου..Βαριά κουβέρτα,ασήκωτη στα μέσα αυγούστου..Κατάλοιπα ενός ομφάλιου λώρου δεμένου γύρω απ'το λαιμό μου-σφίγγει και μένω ακίνητη,στάσιμη.Χωρίς αναπνοή.
Κάποια πράγματα σε αυτή τη ζωή όσο κι αν τα ονειρεύεσαι δεν μπορείς να τα κάνεις.Αν συνεχίσεις να τα ονειρεύεσαι είσαι ουτοπικός,αν σταματήσεις είσαι νεκρός.Διάλξε και πάρε γλυκειά μου-δεν υπάρχει μέση λύση σε αυτό.Δεν υπάρχει ενδιάμεσο του είσαι και του δεν είσαι.
Το ξέρεις πως για να έχει γεύση το φαγητό που τρως,να είναι ελαφρύς ο αέρας που αναπνέεις,μαλακός ο απογευματινός άνεμος που σε χτυπάει με τον μπλε άπειρο ουρανό που σε καλεί να βιώσεις,πρέπει να επιλέξεις το πρώτο.Αλλά τότε,φρόντισε να το κρύψεις καλά.Φρόντισε να καταχωνιάσεις όσο πιο βαθιά γίνεται αυτή την ανάσα που θα σου δίνει ζωή στο χείλος φίλε μου.Διότι δεν έχεις πολλές για να σε βοηθήσει,αν την κάψεις γρήγορα θα είσαι μόνος μετά,κι αν τη μοιραστείς δε ξέρεις σε τι χέρια θα πέσει,δε ξέρεις ποιός θα στη σκοτώσει.
Και μετά το απέραντο κενό.
Για αυτό σου λέω..Αν υπάρχει κάτι πίσω απ'αυτά τα μάτια,αν δεν είσαι ήδη ένα κουφάρι,κράτα το μόνο για εσένα.Μόνο εσύ θα ξέρεις γιατί πολεμάς.Θα πολεμάς για αυτό μια ολόκληρη ζωή,αυτό θα σε κρατήσει,αυτό θα σε σώσει την τελευταία στιγμή.Μην υποτιμάς το στόχο,μην υποτιμάς την αγάπη σου για το φαντασιακό σου εγώ.Κι όταν σκεφτείς πως νεκρός θα υπάρξεις καλύτερα,πως θα είσαι πλέον ελεύθερος,να το ξέρεις πως θα έχεις χάσει και όλα αυτά τα λες από εγωισμό.Αλλά τίποτα πλέον δε θα είναι το ίδιο,κι εσύ απλα θα περιφέρεσαι χωρίς σκοπό,χωρίς τίποτα να σε στηρίξει μέσα σου.Χωρίς να έχεις λόγο να μην δώσεις τέλος στο θλιβερό σου χημικό εργοτάξιο που σε κάνει να κινείσαι μια ώρα αρχύτερα.
Ένα βήμα πιο πριν απ'τον γκρεμό ελπίδα θα σου δίνει το φως απ'το υπνοδωμάτιο της απέναντι πολυκατοικίας,αυτό με τις μισάνοιχτες κουρτίνες και το γλυκό φωτισμό,η γυναίκα που διαβάζει ένα βιβλίο στο κρεβάτι της.Δείχνει τόσο έξω απ'τον δικό σου κόσμο αυτό το μελί δωμάτιο..Αν έμπαινες εκεί θα ήσουν κάποια άλλη,και αυτή θα σε έπαιρνε απ'το χέρι και θα σου έδειχνε την κρυφή πόρτα στον τοίχο,εκεί που θα περνούσες πίσω απ'τις γραμμές,ή μάλλον εκεί που οι γραμμές δε θα είχαν ουσία.
Αποζητώ την παρακμή.Μου δίνει ερεθίσματα που τα σχήματα είναι περιττά.
Πάντα ήθελα να είμαι κάτι,άλλα ήμουν κάτι άλλο,κατέληξα κάτι τρίτο.Μα τουλάχιστον,όσο δύσκολο κι αν είναι,δε το αφήνω να φύγει.Διότι κάθε βράδυ νιώθω το χάδι του στα μαλλιά του,το περασμά του στο λαιμό μου και που ψιθυρίζει απαλά 'μη μ'αφήσεις ακόμα'..

Ακόμη μια νύχτα που βγήκα να απομυζήσω λίγες σταγόνες ζωής από τον αέρα της πόλης..
Περνάει βιαστικά από δίπλα μου και ένας ερωτικός κήπος εισβάλλει μεφιστοφελικά στον εγκέφαλό μου..Τον δένει με το μεταξωτό σάλι της ανέφικτης ολοκλήρωσης.Όσο υπάρχει μέσα μου ο κήπος τόσο ζω την φαντασίωση-συνεχίζω με βήμα ταχύ και μένω κοντά στο άγνωστο άλλο μου μισό.Τώρα,κάτω από έναν ολοφώτεινο γλυκό ουρανό σπρώχνει την κούνια φτιαγμένη από κρίνα και νυχτολούλουδα,αγκαλιαζόμαστε και αφήνουμε τα σώματά μας να πέσουν απαλά στο μαλακό χώμα του προσωπικού μου παραδείσου..Με πιάνει το φανάρι και περνάει απέναντι.Επανέρχομαι στο σκοτάδι της λεωφόρου που απλώνεται μπροστά μου,στο τέλος της τα φώτα της πόλης με καλούν.
Καπνίζω τσιγάρο στο ασφυκτικά βρώμικο και άτακτο δωμάτιο-το χέρι βαρύ έξω απ'το παράθυρο.Το τελειώνω γρήγορα σαν ανάγκη που πραγματώνεις με κόπο.Το αποσμητικό χώρου θα σβήσει κάθε υπόννοια(πάντα υπάρχει κάτι που σβήνει τα σημάδια,αρκεί να το βρεις και να χεις φράγκα να διαθέσεις).Δε θέλω να καταλάβουν τίποτα και αρχίσουν ερωτήσεις,επικρίσεις,σκέτες κρίσεις-όλα κυήματα 60 χρόνων μπουσούλισμα σ'ένα μονόδρομο.Δε θέλω να βρωμάει και το δωμάτιο μου.Δε ξέρω,ποιόν πάω να προστατεύσω,εμένα ή τους άλλους;Εν τέλει πιστεύω η άγνοια είναι ο καλύτερος φίλος των αγαστών κοινωνικών σχέσεων.Δουλεύει αποτελεσματικότατα και αναίμακτα σ'αυτές που δεν αποζητάς κάτι περισσότερο.
Ανοίγω περισσότερο το παράθυρο και ρουφάω στα πνευμόνια μου τη σαπίλα της γερασμένης γειτονιάς.Την επίγευση της καθημερινότητας των ταλαιπωρημένων τηλεορασόπληκτων μικροαστών.Σύντομα θα φύγω από αυτό το σκατότοπο.Το θέλω όμως;