Δε ξέρω αν θέλω να φύγω..
Ξέρω όμως πως θέλω να αποτινάξω αυτούς από πάνω μου..Βαριά κουβέρτα,ασήκωτη στα μέσα αυγούστου..Κατάλοιπα ενός ομφάλιου λώρου δεμένου γύρω απ'το λαιμό μου-σφίγγει και μένω ακίνητη,στάσιμη.Χωρίς αναπνοή.
Κάποια πράγματα σε αυτή τη ζωή όσο κι αν τα ονειρεύεσαι δεν μπορείς να τα κάνεις.Αν συνεχίσεις να τα ονειρεύεσαι είσαι ουτοπικός,αν σταματήσεις είσαι νεκρός.Διάλξε και πάρε γλυκειά μου-δεν υπάρχει μέση λύση σε αυτό.Δεν υπάρχει ενδιάμεσο του είσαι και του δεν είσαι.
Το ξέρεις πως για να έχει γεύση το φαγητό που τρως,να είναι ελαφρύς ο αέρας που αναπνέεις,μαλακός ο απογευματινός άνεμος που σε χτυπάει με τον μπλε άπειρο ουρανό που σε καλεί να βιώσεις,πρέπει να επιλέξεις το πρώτο.Αλλά τότε,φρόντισε να το κρύψεις καλά.Φρόντισε να καταχωνιάσεις όσο πιο βαθιά γίνεται αυτή την ανάσα που θα σου δίνει ζωή στο χείλος φίλε μου.Διότι δεν έχεις πολλές για να σε βοηθήσει,αν την κάψεις γρήγορα θα είσαι μόνος μετά,κι αν τη μοιραστείς δε ξέρεις σε τι χέρια θα πέσει,δε ξέρεις ποιός θα στη σκοτώσει.
Και μετά το απέραντο κενό.
Για αυτό σου λέω..Αν υπάρχει κάτι πίσω απ'αυτά τα μάτια,αν δεν είσαι ήδη ένα κουφάρι,κράτα το μόνο για εσένα.Μόνο εσύ θα ξέρεις γιατί πολεμάς.Θα πολεμάς για αυτό μια ολόκληρη ζωή,αυτό θα σε κρατήσει,αυτό θα σε σώσει την τελευταία στιγμή.Μην υποτιμάς το στόχο,μην υποτιμάς την αγάπη σου για το φαντασιακό σου εγώ.Κι όταν σκεφτείς πως νεκρός θα υπάρξεις καλύτερα,πως θα είσαι πλέον ελεύθερος,να το ξέρεις πως θα έχεις χάσει και όλα αυτά τα λες από εγωισμό.Αλλά τίποτα πλέον δε θα είναι το ίδιο,κι εσύ απλα θα περιφέρεσαι χωρίς σκοπό,χωρίς τίποτα να σε στηρίξει μέσα σου.Χωρίς να έχεις λόγο να μην δώσεις τέλος στο θλιβερό σου χημικό εργοτάξιο που σε κάνει να κινείσαι μια ώρα αρχύτερα.
Ένα βήμα πιο πριν απ'τον γκρεμό ελπίδα θα σου δίνει το φως απ'το υπνοδωμάτιο της απέναντι πολυκατοικίας,αυτό με τις μισάνοιχτες κουρτίνες και το γλυκό φωτισμό,η γυναίκα που διαβάζει ένα βιβλίο στο κρεβάτι της.Δείχνει τόσο έξω απ'τον δικό σου κόσμο αυτό το μελί δωμάτιο..Αν έμπαινες εκεί θα ήσουν κάποια άλλη,και αυτή θα σε έπαιρνε απ'το χέρι και θα σου έδειχνε την κρυφή πόρτα στον τοίχο,εκεί που θα περνούσες πίσω απ'τις γραμμές,ή μάλλον εκεί που οι γραμμές δε θα είχαν ουσία.
Αποζητώ την παρακμή.Μου δίνει ερεθίσματα που τα σχήματα είναι περιττά.
Πάντα ήθελα να είμαι κάτι,άλλα ήμουν κάτι άλλο,κατέληξα κάτι τρίτο.Μα τουλάχιστον,όσο δύσκολο κι αν είναι,δε το αφήνω να φύγει.Διότι κάθε βράδυ νιώθω το χάδι του στα μαλλιά του,το περασμά του στο λαιμό μου και που ψιθυρίζει απαλά 'μη μ'αφήσεις ακόμα'..