Ακόμα ένα βράδυ να καίγεται κι εγώ ένα βήμα πριν το ανεξέλεγκτο να ακούω τα ίδια τραγούδια και να κοιτάω την ίδια γυναίκα απέναντι.Δεν κοιμάται νωρίς.Σχεδόν ποτέ.Μένει καθισμένη στο μελί της δωμάτιο,πότε στον υπολογιστή,πότε στο κρεβάτι να βλέπει τηλεόραση,πότε να διαβάζει βιβλία ξαπλωμένη.Είναι πάντα μόνη.
Φαίνεται πως μερικές φορές περνάει καλά-ή πολύ άσχημα.Όπως μια μέρα που έτρωγε πίτσα στο κρεβάτι της βλέποντας τηλεόραση.Μόνη πάλι.Τώρα αυτό για να το κάνει κάποιος ή χώμα είναι ή χαλαρώνει.Μπορεί και τίποτα απ'τα δύο-δεν ξέρω.Είναι όμορφο να την κοιτάω,με ηρεμεί.Όταν κλείνει το φως ξέρω πως είναι η ώρα να πέσω για ύπνο,η ώρα της μοναξιάς.Μπορεί να μη με ξέρει αλλά πολλές φορές με έχει σώσει,αυτή και το μελί της δωμάτιο και η μυστική πόρτα στη λουλουδένια ταπετσαρία,η πόρτα για την απελευθέρωση.
Ο δρόμος κενός,κάτι από παράνομο στον αέρα.
Η νύχτα βγάζει ένστικτα που τη μέρα φοβόμαστε να φανερώσουμε,ταμπουρωμένοι πίσω από προσωπεία καθωσπρεπισμού και ένταξης σ'αυτό που φοβόμαστε μην καταλήξουμε,χωρίς να αποδεχόμαστε πως είμαστε ήδη.Αντίδραση λόγω φόβου,λόγω ενοχής.Και μάχη,διαρκής μάχη να ξεφύγουμε.
Ποτέ δε θέλω να σταματήσω αυτή τη μάχη ρε γαμώτο..Θ'αντέξω;
Γλυκά γλυκά,σαν από υπνωτικό,θα επαναπαφθώ;
Θα τα βάλω όλα τα υπόλοιπα για ύπνο κι αυτό ήταν;Και οι σκέψεις;και ο πόνος;και η αναμονή;και τα όνειρα;και η αντίδραση;όλα για το τίποτα;και θα μπουν μετά από χρόνια στην φτηνή ταμπέλα του 'χωρίς αιτία',της 'ψυχολογίας της μάζας',του 'σημείου των καιρών';Με πονάει αυτό το ενδεχόμενο.Το ενδεχόμενο του να με ξεχάσω,το ενδεχόμενο να αποτάξω κάτι αγνό από μέσα μου εις χάριν της κανονικότητας.Μη μ'αφήσεις να κουτρουβαλήσω εκεί-να μην έχω άλλες δυνάμεις να ξαναρχίσω το δύσκολο ταξίδι της ανάβασης,μα να πιω απ'το ρυάκι της λήθης και να ξαπλώσω στη μαλακή και συνάμα απατηλή κινούμενη άμμο που απλώνεται στους πρόποδες..Στην αρχή φοβάσαι,αλλά μετά δεν αναπνέεις πια,δεν καταλαβαίνεις..Και απλά παραμένεις ξαπλωμένος να σε ρουφάει ολάκερο και εσύ να μη θυμάσαι τίποτα με το νερό της λήθης να σου γλείφει τα χείλη,αργά,βασανιστικά,οργασμικά..Όλο το παρελθόν φαντάζει πράσινο ξεβαμμένο και παλιό.Το παρόν μουντό και αδιάφορο,αλλά εύκολο.
Μη με αφήσεις να πέσω στους πρόποδες,μη με αφήσεις αν πέσω να μείνω εκεί.Όχι,σε παρακαλώ-μην με αφήσεις να πιω το νερό της λήθης..