Ακόμη μια νύχτα που βγήκα να απομυζήσω λίγες σταγόνες ζωής από τον αέρα της πόλης..
Περνάει βιαστικά από δίπλα μου και ένας ερωτικός κήπος εισβάλλει μεφιστοφελικά στον εγκέφαλό μου..Τον δένει με το μεταξωτό σάλι της ανέφικτης ολοκλήρωσης.Όσο υπάρχει μέσα μου ο κήπος τόσο ζω την φαντασίωση-συνεχίζω με βήμα ταχύ και μένω κοντά στο άγνωστο άλλο μου μισό.Τώρα,κάτω από έναν ολοφώτεινο γλυκό ουρανό σπρώχνει την κούνια φτιαγμένη από κρίνα και νυχτολούλουδα,αγκαλιαζόμαστε και αφήνουμε τα σώματά μας να πέσουν απαλά στο μαλακό χώμα του προσωπικού μου παραδείσου..Με πιάνει το φανάρι και περνάει απέναντι.Επανέρχομαι στο σκοτάδι της λεωφόρου που απλώνεται μπροστά μου,στο τέλος της τα φώτα της πόλης με καλούν.
Καπνίζω τσιγάρο στο ασφυκτικά βρώμικο και άτακτο δωμάτιο-το χέρι βαρύ έξω απ'το παράθυρο.Το τελειώνω γρήγορα σαν ανάγκη που πραγματώνεις με κόπο.Το αποσμητικό χώρου θα σβήσει κάθε υπόννοια(πάντα υπάρχει κάτι που σβήνει τα σημάδια,αρκεί να το βρεις και να χεις φράγκα να διαθέσεις).Δε θέλω να καταλάβουν τίποτα και αρχίσουν ερωτήσεις,επικρίσεις,σκέτες κρίσεις-όλα κυήματα 60 χρόνων μπουσούλισμα σ'ένα μονόδρομο.Δε θέλω να βρωμάει και το δωμάτιο μου.Δε ξέρω,ποιόν πάω να προστατεύσω,εμένα ή τους άλλους;Εν τέλει πιστεύω η άγνοια είναι ο καλύτερος φίλος των αγαστών κοινωνικών σχέσεων.Δουλεύει αποτελεσματικότατα και αναίμακτα σ'αυτές που δεν αποζητάς κάτι περισσότερο.
Ανοίγω περισσότερο το παράθυρο και ρουφάω στα πνευμόνια μου τη σαπίλα της γερασμένης γειτονιάς.Την επίγευση της καθημερινότητας των ταλαιπωρημένων τηλεορασόπληκτων μικροαστών.Σύντομα θα φύγω από αυτό το σκατότοπο.Το θέλω όμως;