Εκεί που δε το περίμενες-στο πάτο κι ακόμα πιο κάτω

Δεν είναι μαγικό?{-το χει πει και η Αλάνις.)
Όταν όλα πάνε χάλια,όταν έχεις πάψει πια να ελπίζεις(δείγμα ότι δεν πάει πιο κάτω πλεον),όταν για καιρό τώρα νιώθεις χωρίς μέλλον,χωρίς παρόν,παρά μόνο πως κινείσαι σε αυτή την κινούμενη άμμο που ούτε σε τρώει,ούτε σε φτύνει..Όταν η ατυχία σε διαποτίζει ως το κόκκαλο από τα μικρά στα τεράστια..Όταν ψυχικά και σωματικά έχεις φτάσει να είσαι ράκος,πλήρης χωρικός και χρονικός αποσυντονισμος,ασυναισθηματικά συναισθήματα..Γλείφεις το τέλμα,δε το γεύεσαι απλά.Απραξία,χωρίς αντοχές..Και φτάνεις σιγά σιγά να γδύνεσαι.Σιγά σιγά έχεις χάσει τα πάντα.Φτάνεις μέσα στον πυρήνα της γύμνιας σου,της μοναξιάς,της ατονίας,της όρεξης για οτιδήποτε,της έλλειψης χαράς της σκέψης,της αδυναμίας να κουβαλάς το ίδιο σου το σαρκίο.
Τότε.Τότε,ανέλπιστα συμβαίνει αυτό που περίμενες,αλλά είχες φτάσει να πιστεύεις πως ποτέ δε θα συνέβαινε.Αυτό,το απλό και μαγικό.
Μου πες Moana,μου είπες: Ο έρωτας είναι κινητήριος δύναμη.
Είχες τόσο δίκιο μωρό μου..Συγγνώμη για τα εκατοστά αμφιβολίας που παρύσφρησαν παράνομα στη σκέψη μου όταν μου το είπες.Όπως έχει πει το Μελόνι-'δε μπορεί να αντέξει τόση ευτυχία'.Εκείνη τη φορά δεν μπορούσα εγώ να αντέξω τόση ευτυχία..Διότι ήμουν τόσο πιο κάτω που δεν μπορούσα να δω που είσαι/τι εννοείς όσο κι αν σήκωνα το βλέμμα να έρθω κοντά σου.Διότι,είχα ξεχάσει πως είναι μωρό μου,είχα ξεχάσει πως είναι..να πονάς σωματικά και να μη το νιώθεις[επειδή είσαι ερωτευμένος],να μην έχεις λεφτά και να νιώθεις πλούσιος[επειδή είσαι ερωτευμένος],να μην περνάς μάθημα και να νιώθεις πως είσαι πανέξυπνος και ικανός[επειδή είσαι ερωτευμένος],να σκέφτεσαι όλη μέρα μια αγάπη και να νιώθεις δημιουργικός[επειδή είσαι ερωτευμένος],να μην έχεις κάνει τίποτα και να νιώθεις πως μπορείς να κάνεις τα πάντα!!Ξεκινώντας εδώ και τώρα.Μαζί.
Και όχι μόνο αυτό..Ολοκληρωτική μαγεία..Εκεί που έλεγες..Εκεί που μεμψιμοιρούσες..
Ξαφνικά όλα παίρνουν μια ιδανική ροή..και ξαφνικά διακατέχεσαι από μια νεογνή καλοτυχία που ποτέ δεν σε είχε αγγίξει,ένα τέκνο που ποτέ δεν είχες κυήσει-κανένας δεν είχε βρεθεί να το γονιμοποιήσει.Και ξαφνικά όλα μεγάλη,φωτεινή,γελαστή,σφριγυλή,ευέλπιδη 'καλημέρα':)

..Σα μια μέρα Ιουνίου στο κέντρο της Αθήνας,και δεν έχεις καμμία υποχρέωση,και είσαι όμορφη τρώγοντας παγωτό,και κοιτάς τις βιτρίνες,και έχεις φίλους που σε αγαπάνε και αγαπάς και έχεις κλείσει ραντεβού με τη ζωή να πάτε θάλασσα..

All because of tingerbell fusika.

Δε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου άβαφτο.
Όταν βγάζω το μολύβι,τη σκιά,το ίδιο βλέμμα πίσω απ'όλα αυτά.Το έρμαιο.Μοιάζω τόσο πολύ σε εκείνο το παιδί.
Κοιτάω στον καθρέφτη και βλέπω αυτό το πλάσμα στη γωνία,κουβαριασμένο,κλαμμένο.Αφημένο.
Είναι ντυμένο απρόσεχτα,κρύβεται στον ίδιο του τον εαυτό,προσπαθεί να προφυλαχθεί απ'ο έξω,το όλον του εκτός εαυτού.Συνήθως μένει εκεί μετά τα ξεσπάσματα.Δεν αντέχει να σηκωθεί.Αφήνεται,κουβάρι,σακί,άψυχο.Περιμένει μέχρι να βρει τη δύναμη να το διαγράψει όλο.Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.
Δε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου άβαφτο.Δε μπορώ να οικτίρω το παιδί άλλο,με πληγώνει ξανά και ξανά.-Αλλάξε,δε φοβάται τόσο το εκτός,αλλά περισσότερο το εντός εαυτού-
(μόνο μια αγκαλιά,μόνο μια αγκαλιά που την έχει τόσο ανάγκη)