Δε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου άβαφτο.
Όταν βγάζω το μολύβι,τη σκιά,το ίδιο βλέμμα πίσω απ'όλα αυτά.Το έρμαιο.Μοιάζω τόσο πολύ σε εκείνο το παιδί.
Κοιτάω στον καθρέφτη και βλέπω αυτό το πλάσμα στη γωνία,κουβαριασμένο,κλαμμένο.Αφημένο.
Είναι ντυμένο απρόσεχτα,κρύβεται στον ίδιο του τον εαυτό,προσπαθεί να προφυλαχθεί απ'ο έξω,το όλον του εκτός εαυτού.Συνήθως μένει εκεί μετά τα ξεσπάσματα.Δεν αντέχει να σηκωθεί.Αφήνεται,κουβάρι,σακί,άψυχο.Περιμένει μέχρι να βρει τη δύναμη να το διαγράψει όλο.Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.
Δε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου άβαφτο.Δε μπορώ να οικτίρω το παιδί άλλο,με πληγώνει ξανά και ξανά.-Αλλάξε,δε φοβάται τόσο το εκτός,αλλά περισσότερο το εντός εαυτού-
(μόνο μια αγκαλιά,μόνο μια αγκαλιά που την έχει τόσο ανάγκη)