Loneliest man on earth

'Μη σώσει να πατήσω το πόδι μου έξω απ'την Ελλάδα,να θεωρούμαι η καλύτερη στον τομέα μου αν είναι στα 60 μου να τρωω μόνη.'
Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη από τις λίγες αυτές εβδομάδες που μοιράστηκα την καθημερινότητά του.Καταξιωμένος,στο παρά κάτι πριν μπει στην τρίτη ηλικία,με σπουδές στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου και εκατοντάδες εργασίες στο ενεργητικό του,θεωρείται απ'τους μεγαλύτερους γνώστες του αντικειμένου του παγκοσμίως,με συνέδρια,διαλέξεις,ανακαλύψεις,μια ζωή στην αιχμή του δόρατος,με όλους αυτούς τους ανθρώπους που τον ασπάζονται αναφανδόν,υιοθετούν ότι τους αναγγέλει δίχως ίχνος αμφιβολίας,η σιγουριά των πτυχίων και των διπλωμάτων του,η φανερή του κατάρτιση δε τους δίνει χώρο ούτε για μια δική τους πρόταση.Και έχουν δίκιο-είναι πράγματι ο κορυφαίος.Ένας άνθρωπος τόσο χορτασμένος από εκτίμηση,από αποδοχή,από θαυμασμό,από προσοχή,από ταξίδια και μάλλον και από χρήμα,ένας άνθρωπος τόσο πετυχημένος σε όλα τα κοινωνικά κριτήρια,ένας άνθρωπος τόσο μα τόσο μόνος.Ένας άνθρωπος που τα μεσημέρια ψάχνει κάποιον για να φάνε μαζί,που βλέπει την οικογένεια του μια στο τόσο(από όσο κατάλαβα),που δουλεύει όλη μέρα για να ξεχνάει το γεγονός ότι είναι μόνος,που ασχολείται με συγκεκριμένα είδη τέχνης και κυνηγάει φεστιβάλ και εκθέσεις για να γεμίσει,που τρώει μόνος του τα βράδια σε μέρη που οι άνθρωποι συνηθίζουν να πηγαίνουν μαζί.
Τόσο κρίμα να βλέπεις κάποιον που περπάτησε το ανηφορικό αυτό μονοπάτι-μάλλον περίμενε ότι θα τον έβγαζε κάπου αλλού ή πως θα τον πλήρωνε,να καταλήγει με αυτό το βλέμμα,το επιστημονικά γνωστικό που όμως δεν έχει σε τίποτα να ελπίζει.
Υποθέτω πως όλο αυτό δε θα μου περνούσε καν απ'το μυαλό αν αυτός ο άνθρωπος δε μου θύμιζε τόσο απελπιστικά πολύ κάποιον που αγαπώ σαν κομμάτι μου..
'..Ένα άχρονο βράδυ σε ένα βαθύ κρύο ωκεανό ένα κορίτσι πνιγόταν.Δεν ήταν κανένας τριγύρω,μάταιο να φωνάζει και ένιωθε τις αναπνοές της να τελειώνουν,τις αντοχές της να λιγοστεύουν,το κρύο να διαπερνάει κάθε μόριο της και να της ζητάει να αφεθεί..Έκλεισε τα μάτια και σταμάτησε να προσπαθεί,το σώμα της άρχιζε να βουλιάζει αργά και σιωπηρά.Και καθώς έσβηνε τις αισθήσεις της ένα χέρι την τράβηξε πάνω και αυτή πρόλαβε να γραπωθεί σε ένα κομμάτι ξύλο.Και το κορίτσι άρχισε να αναπνέει γρήγορα,με προσπάθεια,να φτύνει τη λάσπη που είχε κατακλύσει το σώμα της.Και όταν πλέον κατάλαβε πως είχε σωθεί,γύρισε να κοιτάξει ποιός την έσωσε.Και τότε είδε πως αυτός που την έσωσε ήταν ακόμα μέσα στο νερό,αποσβολωμένος από το κρύο,μπλε το σώμα του,ακίνητο.Και τότε τον σήκωσε πάνω στη σχεδία και τον έδεσε για να μην πέσει καθώς είχε απογίνει ένα κομμάτι πάγος-τον τράβηξε μαζί της,άρχισε να πηγαίνει προς τα ζεστά νερά που τα χτυπάει ο πορτοκαλί ήλιος.Και πράγματι δούλεψε αυτό,και το κορίτσι σώθηκε και οι πάγοι άρχισαν να λιώνουν πάνω απ'το αγόρι,μέχρι που έσταξε και η τελευταία σταγόνα πάνω απ'το κορμί του.Και άρχισαν να ζουν σε εκείνη την φωτεινή ακτή,βρήκαν και άλλους και όλοι μαζί χαρήκανε τη ζεστασιά του ήλιου πάνω στην καρδιά τους.Μα άρχισε να ερημώνει,ήρθε η ώρα να φύγουν,και να δουν κι άλλα πράγματα.Το αγόρι άρχισε να φτιάχνει ένα καράβι με σκοπό όταν το τελειώσει να φύγει,αλλά το κορίτσι δε το ένοιαζε.Της έφτανε η σχεδία.Της ήταν πιο σημαντικό να δει κι άλλα πράγματα έστω κι άν κινδυνέψει παρά να περιμένει να φτιάξει το δικό της κανό.Σκέφτηκε πως θα μπορούσε να αρχίσει το ταξίδι της σιγά σιγά και σε κάθε στάση να φτιάχνει και λίγο τη σχεδία.Το αγόρι ήθελε να το τελειώσει πρώτα όλο και να κάνει μια και καλή μεγάλα ταξίδια.Θεώρησε το κορίτσι μήπως έπρεπε να κάνει το ίδιο και να περιμένει,αλλά σε εκείνο το νησί δεν είχε άλλα υλικά παραμόνο για να φτάσουν για το καράβι που θα έπαιρνε το αγόρι.Έτσι ένα πρωινό που το φθινόπωρο άρχισε να ρίχνει τις λεπτές χάντρινες σταγόνες του το κορίτσι αποχαιρέτησε το αγόρι,υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλο πως δε θα ξεχάσουν,και άρχισε να πλέει.Καθώς έφευγε ένιωσε πολλή μοναξιά και φώναξε στο αγόρι:'Θες να έρθεις μαζί μου?'.Το αγόρι της απάντησε:'όχι,θα τα καταφέρω μόνος μου',αν και το κορίτσι τον είδε που άρχιζε να τρέμει και να παγώνει πάλι.Το αγόρι ήταν πολύ υπερήφανο για να αποδεχτεί να ανέβει στη σχεδία του κοριτσιού και να ρισκάρει να χάσει και το κανό του.Το κορίτσι αποφάσισε πως θα πρέπει να τον προσέχει κρυφά και να γυρίζει να τον βλέπει χωρίς αυτός να τον καταλαβαίνει.Το αγόρι νόμιζε πως η σχεδία μπορούσε να κουβαλήσει μόνο έναν απ'τους δυο-ποτέ δεν εμπιστεύτηκε το κορίτσι διότι νόμιζε πως αυτός μόνο την είχε σώσει,ποτέ δεν κατάλαβε πόσο πολύ το κορίτσι θα ήθελε να τον πάρει μαζί της στη σχεδία.Αλλά δεν ήθελε να τον πιέσει καθώς έβλεπε το κανό του πράγματι να γίνεται δυνατό,αυτός το επέλεξε,αυτός το προτίμησε και αυτή το σεβάστηκε.Απλά ευχήθηκε να το τελειώσει πριν ξανακαταλήξει πάγος,πριν αρχίσουν να κοκκαλώνουν τα χέρια του και να απομείνει πάλι μόνος σε εκείνη την ακτή.Και πλέον τώρα που το κορίτσι ταξιδεύει από ακτή σε ακτή πολύ του λείπει το αγόρι που την έσωσε όπως ο Τζακ στον τιτανικό.[Με μια διαφορά όμως:αυτή η σχεδία μας χωρούσε και τους δυο Τζακ-δεν έπρεπε να μείνεις εκεί από πείσμα ότι μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου,απο υπερηφάνια που δε θέλεις βοήθεια.Αυτό έπρεπε να ξέρεις ότι το ήξερα απ'την πρώτη στιγμή,από τότε που μου έσωσες τη ζωή και πως ποτέ δε θα σου ζητούσα αντάλλαγμα ότι και να μου ζητούσες.Αλλά δε μου ζήτησες ποτέ τίποτα με λόγια,αν και στα μάτια σου είδα πόσο θα ήθελες να μείνω μαζί σου τότε στην ακτή.Όμως σκέψου ότι εσύ μια μέρα θα πάρεις το κανό σου και θα φύγεις-και μάλιστα θα πας μακριά.Εγώ τότε τι θα έκανα?]Τελικά το κορίτσι είχε μεγάλη αίσθηση της επιβίωσης,πάνω από κάθε άλλη αξία.'
Νιώθω σα να μου σκίζει κάποιος το ένα μου στήθος και το μόνο που αποκαλύπτεται είναι μια στέρφα γη.Ξηρή,άνυδρη,γκρίζα.Πόσο οδυνηρό είναι να προσπαθείς να βοηθήσεις κάποιον που αγαπάς και αυτός να το αρνείται από πείσμα.
Τουλάχιστον ελπίζω,ελπίζω πως θα βρει τους τρόπους όχι επειδή το ήθελε αλλά επειδή υποχρεώνεται πλέον.Ελπίζω πως δε θα πνιγεί και δε θα το καταλάβω,ελπίζω πως θα βρεθεί μια Ρόουζ που δε θα της αρνηθεί να τον πάρει απ'το χέρι να τον αποτρέψει απ'το μονόδρομο της καταξίωσης,της αφοσίωσης μονάχα σε ένα πράγμα(επειδή μόνο αυτό του απομένει).

Nomas

Γεννήθηκα για να είμαι νομάς.Καταδικασμένη αιώνια να ψάχνω για τη μια αγκαλιά που ποτέ δεν είχα.Κάπου ή κάτι να νιώσω σα σπίτι,μοναδικό μου σπίτι όπου με βγάλει.
Περπατώντας είδα μια μητέρα να παίρνει το παιδί της αγκαλιά.Μια αγκαλιά προστασίας.Σκέφτηκα πως εγώ μάλλον ποτέ δε το είχα αυτό.Η δική μου η μάνα δούλευε 16 ώρες τη μέρα-ελάχιστα τη θυμάμαι να μην κοιμάται ψόφια απ'τη δουλειά.Θυσιάστηκε με άλλους τρόπους,αλλά αυτή η αγκαλιά με στοιχειώνει.Πόσες και πόσες φορές δεν έχω χωθεί σε αγκαλιές που δε χωράω,σε αγκαλιές χωρίς νόημα μόνο και μόνο για να νιώσω να με καλύπτουν δυο φτερούγες από όλο τον κόσμο.Τόσα κρεβάτια που έψαξα για ένα φιλί και ένα χάδι,τόσο ξεπούλημα,αλλά και πάλι μόνη αν και τόσο κοντά με ένα άλλο σώμα.Αυτό το κενό διαιρείται,μοιράζεται και πολλαπλασιάζεται,με κυνηγάει μεγιστοποιημένο κάθε μετά.Και κάθε ένα άγγιγμα με προφταίνει στην άτακτη φυγή και μου ξεσκίζει από ένα κομμάτι.Αιμορραγώ-αιμορραγώ και πονάω,λυγίζω προσπαθώντας να σκεπάσω τις πληγές μου.Είναι όμως παράδοξη ελπίδα που περιμένω να καταλήξω ένα απομεινάρι σύντομα.Τότε δε θα νιώθω πια τίποτα και τίποτα δε θα'χω ανάγκη.Είναι η μοναδική μου λύτρωση.
Είμαι πάλι μόνη σε αυτό το δωμάτιο και παντού σκοτάδι'είτε έχω ανοιχτά ή κλειστά μάτια το άπειρο του μαύρου είναι το ίδιο.Δε σου ζητάω να με σώσεις,δε σου ζητάω να με πάρεις απ'το χέρι..Πες μου μονάχα αν πλησιάζω την πόρτα-πες μου προς τα που είναι.Τίποτα άλλο.Πες μου μονάχα αν έχω την ελπίδα να σε βρω,ή τουλάχιστον τη δύναμη να σε ζητήσω

Είμαστε ό,τι πιστεύουμε-έχεις δίκιο.
Έχει μια τόσο γαμημένα όμορφη μέρα σήμερα..Πόσο θα ήθελα να έχω μια σχέση που απλά θα τηλεφωνιόμασταν και θα κανονίζαμε να βγούμε μια βόλτα και το μόνο που θα μας γέμιζε θα ήταν απλά το γεγονός ότι είμαστε μαζί.Και δε θα μας ενδιέφερε το που,το πως-μόνο το μεταξύ μας.Έχω κουραστεί να ετοιμάζομαι(ψυχολογικά κυρίως) για τον οποιονδήποτε.Take me as I am.Στην καθημερινότητά μου.Γιατί και εγώ αυτό σου ζητώ.
Δε μπορώ να κάτσω να ασχοληθώ παραπάνω όταν ξέρω πως εσύ δε θες,πως είναι μάταιο,όταν νιώθω πως δε σε ενδιαφέρει.Δεν πρόκειται να καταφέρω τίποτα-το βλέπω πως έχεις πάρει τις αποφάσεις σου.Σωστές ή λάθος δε θα κρίνω.Δεν μπορώ να αναλωθώ για άλλη μια φορά στα ίδια.

πονάω και δε ξέρω το γιατί.Νιώθω να γυρνάω εκεί μόνο και μόνο επειδή φοβάμαι να γυρίσω εκεί.Κι επειδή το βλέπω συνέχεια μπροστά στα μάτια μου οδηγούμαι εκεί.Γαμημένε φαύλε κύκλε,θα σε σπάσω.Θα σε σπάσω.Και θα πάψεις να υπάρχεις.Κι όλα αυτά που ξεσπάω πάνω σου..ΘΑ ΕΧΩ ΠΛΕΟΝ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ.

Και σε σκέφτομαι.Αλλά δε θα στο δείξω,όχι ακόμα.Ίσως και ποτέ.
Δε με ενδιαφέρει να γίνει κάτι όσο το εγώ πως θα φερθώ,εγώ πως θα νιώσω.

Μέχρι να τελειώσω το λύκειο έζησα 2-3 φαντασιακές σχέσεις με γυναίκες που-ποιός ξέρει-για κάποιο λόγο μ'άρεσαν.
Αυτές οι φαντασιακές σχέσεις ήταν το μόνο που με κρατούσε,διότι ήθελα να ζήσω για να τις κάνω πραγματικότητα..Να ζήσω και έμπρακτα αυτή την καθημερινότητα.
Και τώρα,για πρώτη πρώτη φορά ξαναζω αυτό το αίσθημα που μου γεννούσε αυτό το φαντασιακό όργιο-αυτή η συνεχόμενη φαντασιακή ύπαρξη μέσα μου.
Είναι τόσο περίεργο,τόσο ιδιαίτερο..τόσο μοναχικό.Τόσο μοναχικό.Αλήθεια-ίσως να μην έκανε καμμιά διαφορά αν δεν υπήρχες καν στη ζωή μου με τον τρόπο που υπάρχεις τώρα,αν απλά είχα την εικόνα σου.Αυτό άλλωστε έχω μονάχα.

εκείνο το κορίτσι,εκείνη την άνοιξη

Σήμερα είδα ένα ποτάμι που τρέχανε αστέρια μέσα του.Και μετά είδα ένα δάσος.Ένα δάσος γεμάτο αποχρώσεις του σκούρου πράσινου και του σκούρου μπλε,το ημίφως ίσως τα έκανε να φαίνονται έτσι.Άρχισα να περπατάω και να ανιχνεύω,να ψηλαφίζω με τις ρώγες των δακτύλων μου τους πολύτιμους κορμούς των ζωντανών δέντρων και να νιώθω τη σοφία να πάλλεται μέσα τους.Η γεύση της υγρασίας γλύκαινε το στόμα μου και χωρίς να το καταλάβω ανακάλυψα ότι το δάσος έκρυβε μια πράσινη σπηλιά που σχηματιζόταν από μεγάλα φύλλα..Και μπήκα μέσα,δεν μπορούσα να αντισταθώ.Και δε θυμάμαι τι είδα,αλλά όταν ξύπνησα είχα την αίσθηση του ανέμου στα μαλλιά μου σα να με είχε ξεπλύνει,σα να χε διαπεράσει κάθε μου εκατοστό,σα μια κουβέρτα που με τύλιξε και με άφησε πιο γυμνή και ανέγγιχτη από ποτέ.Και ο αέρας που ανέπνεα..τόσο λεπτός και ελαφρύς,τόσο αβίαστος..σα να μην ανέπνεα καν.
Μη με ρωτάς γιατί είμαι μόνη στα όνειρά μου.Δεν είμαι μόνη.Είναι κι αυτός εκεί.Δεν εμφανίζεται ποτέ αλλά νιώθω τη σκιά του.Αυτή την ανάλαφρη αίσθηση των φρούτων και της γης-του ξύλου,της σοφίας,του ανέμου.Αυτός θα με πάρει στο τέλος,αυτός θα με σηκώσει στους ώμους του και θα με σύρει μακριά,όπου εγώ κι αυτός θα θέλουμε.
Με βλέπει,με παρατηρεί και με φροντίζει όταν εγώ δεν είμαι εκεί.Ζει σε εκείνη την ακτή που είναι πάντα βράδυ,με την ψιλή ζαχαρί άμμο,με τη μαύρη ήρεμη θάλασσα και τα αστέρια που φωσφωρίζουν πάνω της και χορεύουν μέσα της,μαζί με τα δυο φεγγάρια.Στους βράχους ξεκουράζεται,φυλάει την πύλη του δάσους.
Αυτός θα με πάρει στο τέλος-θα με σηκώσει στους ώμους του και θα φύγουμε.Και θα με έχει σώσει,όπως και εγώ θα τον σώσω.Εγώ ο οδηγός του,αυτός το όχημά μου.Μαζί μόνο μπορούμε να υπάρξουμε.
Το ξέρω,το ξέρω πως υποφέρει στη σκλαβιά του όπως κι εγώ υποφέρω,αλλά με αφήνει να δω-πρέπει πρώτα να βρω το δρόμο για να τον διαβούμε μαζί.

Mia mera pou fainotan san oles tis alles,alla telika katelhkse na mou swsei th zwh

Pisteua pws telika tha zousa me auto gia panta,pws apla eprepe na to elegxw kai na mathw na sunuparxw.Mexri pou katalaba pws htan ola mesa sto kefali mou.

15 toulaxiston xronia,ta tria tessera teleutaia pou htan suneidhta htan kai ta pio frixta,ta pio sklhra,ta pio agwniwdh.Agwnia na gemisw to keno pou mou dhmiourgouse h idea tou apoxwrismou tou idiou mou tou eautou opws ton eixa sunithhsei,omws eprepe,eprepe telika na to kanw,eprepe telika na stamathsw na me katastrefw,eprepe telika na apagkistrwthw apo auto to teixos pou aplwnotan mprosta mou kathe stigmh gia na mou kalupsei ta pragmatika mou problhmata,gia na mou dhmiourghsei ena akoma megalutero pou tha ta sbhsei ola.
Deilia,deilia einai sthn pragmatikothta,fobos,apognwsh,agxos gia to agxos,ania gia th skepsh-mexri pou eftase h stigmh,mexri pou dialuthhke,dialuthhke dioti dieluse prwta to egw mou kai meta to egw mou,epitelous egw to dielusa.
Efaga oso den mporousa allo,mexri pou de mporousa na anapneusw,mexri pou katalaba oti tha me skotwne,oti tha pethaina.
Katalaba pws htan oi teleutaies stigmes,oi pio entones autou tou marturiou,autou tou ateleiwtou basanismou,auths ths aneipwths,agnwsths se olous gia to megethos ths,trelas.
Mphka sthn toualeta-eprepe na epibiwsw,arxisa na to bgazw apo mesa mou,fuge epitelous,GIATI DE FEUGEIS!!
GIATI ME PONAS,GIATI ME KATASTREFW ETSI??
Sugxarhthria loipon,ksereis polu kala na se skotwneis,ksereis polu kala na uperballeis perissotero apo allous sthn praksh,ksereis na ftaneis sta oria-ftanei omws pia,oxi allo,oxi allo,dioti kourasthka,prepei epitelous na apoxairethsw to xontro paidi.De sou ftaiei se tipota,de to aparniesai-mh stenaxwriesai,prepei na to afhseis na fugei giati alliws tha se trwei,tha se ponaei,de tha se afhsei na zhseis,de tha se afhsei na oloklhrwtheis.
Mphka kai kleisthka sthn toualeta.To stomaxi mou ponouse apo ola auta pou eixa katabroxthisei sxedon amashta,de mporousa na anapneusw.O emetos htan toso eukolos-to dhlhthrio pou ebgaine apo mesa mou pikro pasxiza na diwksw prin me steilei gia ta kala pisw.Bges apo mesa mou epitelous,mono bogkhta kai xtupiomouna ston toixo,ma htan toso,toso,toso eukolo.To nikhsa,htan profanes.Epitelous meta apo ligo mporesa na anapneusw ksana me ligh prospatheia.To stomaxi mou akoma baru alla toulaxiston tha zousa.
Meta apo ligo h anaisthhth me rwthse giati de trww.Mou hrthe na thn plakwsw stis sfaliares,den katalabe tipota ap'th mia wra pou hmoun kleismenh ekei mesa kai fwnaza san plhgwmeno zwo,san lukaina panw ap'to pethameno ths paidi.
De thelw na me nikhsei auto to parelthon-einai toso baru,tha einai sklhrotero mellon.
'O,ti exw kerdisei de tha anteksw na einai parodiko,na einai mia parwdia,na einai mia koroidia ston idio mou ton eauto.
To xw pei pws tha einai o thanatos mou.De tha to anteksw,einai toso polu,einai toso uperbolika anousio gia na mou trwei etsi th zwh mou,na me katasparazei xwris ixnos logikhs.
Prepei na palepsw ligo akoma,ligo akoma,ligo akoma.Kai kserw pws twra eimai sthn telikh eutheia.Kai h' tha me gamaei mia zwh h' tha kerdisw th zwh mou.
Kai oriste pws ena 'laxtaristo' krouasan pralinas mporei na metablhthei se zhthma zwhs kai thanatou,trelas kai uparksiakhs apognwshs.Feugio apo ola kai pesimo mesa sthn trupa me ta xeirotera skata

Αθήνα
Για ακόμα μια μέρα χωρίς ουσία.Ανοίγω τα μάτια και κοιτάζω το ταβάνι.Δεν ξέρω πόση ώρα περνάει έτσι-με το δεξί μου χέρι πάνω στην κοιλία να κοιτάω το ταβάνι και να νιώθω τους σφυγμούς μου.
Χρειάζομαι 2 καφέδες και πολλές βαθιές εισπνοές μέχρι να φτάσω στο σημείο να αντέξω την πανοπλία και το προσωπείο της κοινωνικότητάς μου.Θέλω απλά να κάτσω εδώ και να λιώσω πάνω στο κρεβάτι μου..Απ'την άλλη δεν μπορώ όταν ξέρω πως θα επέρθει η μπόρα.Σηκώνομαι και ντύνομαι έρμαιο κατάρας που με κατατρέχει-τάση φυγής για τη σωτηρία.Φυγή χωρίς επιλογή

Ένας από τους χειρότερους ψυχαναγκασμούς,ο πιο καταστροφικός για μένα,είναι η ανάγκη μου να έχω συναισθήματα και φαντασιώσεις.Γιατί να μην μπορεί απλά το μυαλό μου να ρολάρει χωρίς να πρέπει να υπάρχει στη συνείδηση μου μια σταθερά?Για ποιό λόγο να χρειάζομαι να νιώθω αυτή την [u]επίπλαστη[/u] ασφάλεια που μου παρέχει η σκέψη πως αγαπάω ή θα μπορούσα να αγαπήσω κάποιον και αυτός ο κάποιος εμένα?Γιατί να πρέπει να υπάρχει συνέχεια κάποιος υποψήφιος κάποιος?Κι όταν δεν υπάρχει να με πλημμυρίζουν τα ξεθωριασμένα πλέον και σαν ξεφούσκωτοι φόβοι φαντάσματα του παρελθόντος.Και να με τυρρανούν σαρκικά,να με τυρρανούν γεμίζοντάς με τύψεις,απόγνωση,την απελπισία ότι τρέχω μένοντας στο ίδιο σημείο.
Και όταν πλέον τα φαντάσματα δε σημαίνουν τίποτα,μα τίποτα απολύτως παρά πόνο,τότε το απόλυτο κενό του σήμερα να με ξανασυνεπαίρνει.Τι ουσία έχει το βίωμα όταν δε το μοιραστείς?Αν δε το πεις ή αν δε το ζήσεις με κάποιον άλλον είναι σα να μη το χεις ζήσει.Ίσως σε τρώει αλλά σταματάει να υφίσταται-όταν το μοιράζεσαι αποκτάει οντότητα,αρχή-μέση-τέλος,λογική και σειρά.Υφίσταται δεύτερη επεξεργασία,επαναπροσδιορισμό των συντεταγμένων του.
Ποιό το νόημα όταν οι υποψήφιοι δότες και δέκτες συναισθημάτων αποδεικνύονται κυήματα της φαντασίας μου?Το έχω ξαναπεί.Γιατί να προτιμάς την ψεγαδιασμένη πραγματικότητα αντί το αλαβάστρινο όνειρο?
Κι όταν το όνειρο γίνει χίλια κομμάτια να πονάει περισσότερο κι απ'την πραγματικότητα-αυτό κι αν είναι παράδοξο.Διότι στο όνειρο δεν μπορείς να ζητήσεις,δε μπορείς να διεκδικήσεις..Δε σου έταξε τίποτα,δε σου έδωσε ψεύτικες υποσχέσεις.Εσύ το έκανες,δεν πρόσεξες,δόθηκες,για ακόμα μια φορά έκανες το λάθος.Και τώρα το κενό.Μην παραπονιέσαι.Ήταν επιλογή σου,επιλογή της φοβίας σου να αποτύχεις.

Δεν υπάρχει μια μέρα που θα περάσει χωρίς να συνειδητοποιήσω πέρα από κάθε φιλία,κάθε σχέση,κάθε λέξη πόσο μόνη είμαι,δεν έχει υπάρξει μια μέρα χωρίς να νιώσω ξεκρέμαστει από παντού.
Είναι σκληρό,μα τουλάχιστον είναι πραγματικό να ξέρεις πως δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν με την ολότητα της έννοιας εμπιστεύομαι.

Μερικές φορές προτιμώ την έννοια της παρέας από αυτή της φιλίας..Τουλάχιστον στην παρέα οι ρόλοι είναι πιο ξεκάθαροι,πιο ντόμπροι,πιο άμεσοι.Περνάμε καλά,μιλάμε περί ανέμων και υδάτων και ως εκεί.Δεν υπάρχει τίποτα εκ των έσω,δεν υπάρχει δόσιμο,δεν υπάρχει δέσιμο.
Η φιλία είναι τόσο σύνθετη που κάπου θα κομπιάσει,κάπου θα σκοντάψει και θα τσαλαπατηθεί.
Έχω απογοητευτεί και έχω απογοητεύσει τους φίλους μου-το ξέρω πως αυτά είναι αμοιβαία.Δεν γράφω για να παραπονεθώ.Γράφω για να παραθέσω.

Ίσως αυτή η γνώση μου είναι που δημιουργεί αυτό το αίσθημα παραίτησης.Δεν περιμένω κάτι εξαιρετικό ή μοναδικό,κάτι που θα είναι η εξαίρεση στον κανόνα.Κάποια πράγματα αλλάζουν και κάποια πράγματα μένουν ίδια.
Ξέρω πως σύντομα πάλι κάτι θα γίνει και θα απογοητευτώ απ'τους ανθρώπους,δε θα τους καταλάβω γιατί το λένε αυτό,δε θα καταλάβω γιατί ξαφνικά έχουν την ανάγκη να προσβάλουν,γιατί ξαφνικά άλλαξαν,γιατί ξαφνικά θέλουν να σε πατήσουν κάτω για να νιώσουν υπεράνω.
Μην είμαι αχάριστη..Έχουν υπάρξει στιγμές που αυτά που μου έχουν δώσει άνθρωποι χαράσσονται μέσα μου και με λυτρώνουν κάτι τέτοιες στιγμές όπως τώρα.Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ακόμα είναι άσπιλοι μέσα μου.
Ίσως είναι θέμα ορίων,ίσως είναι θέμα χρόνου.Την πρώτη περίπτωση-δηλαδή τη θέσπιση ορίων στις σχέσες θα τη θίξω άλλη φορά.Στη δεύτερη ο χρόνος θα δείξει.