Μαλακό,άτονο σώμα,παίρνει τη μορφή του εκάστοτε δοχείου.Άσπρο.Ηδονικό.Έντονη και φευγαλέα απόχρωση του μωβ-δε μπορώ να πάρω το βλέμμα μου απο πάνω της-ό,τι πιο λιτό και όμορφο,μά χάνεται σε λίγα λεπτά.
Νιώθω πως βουλιάζω μέσα σε μια τεράστια μαλακή mars,βλέπω τα χέρια μου που κουνιούνται σαν να σπρώχνουν την πηκτή ατμόσφαιρα,ο χρόνος περνάει γρήγορα αλλά οι στιγμές έχουν διάρκεια.Πλέον βλέπω τρισδιάστατα.Χαλαρώνω και αφήνω αυτό το σπάνιο αίσθημα πληρότητας να φτάσει σε κάθε διψασμένη για γαλήνη υφή μου.Κι ας ξέρω πως είναι για λίγο-θα κάνω πολύ καιρό να το ξαναλάβω,αν το λάβω.Ρουφάω συνειδητά τις στιγμές σαν ζωοδότριες σταγόνες.Τουλάχιστον είναι πραγματικότητα,δεν είναι ψευδαίσθηση,έχει νόημα,δε χάσκει πουθενά,όλο μου το είναι είναι εκεί και το εκεί είναι αληθινό.Έστω και για τόσο λίγο-τόσο ελάχιστα λίγο.Αυτό με κρατάει.
Δε θέλω να τελειώσει.Μακάρι να μην ήξερα πως θα τελειώσει.