Πρέπει να συμφωνήσεις με το παρελθόν για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις το παρόν και να υποδεχτείς το μέλλον.

Πάντα έχει πλάκα να διαβάζω τα χαρτάκια στο τσάι αγιουβέρδας :P

Μιλώντας για απώλειες

Υποχρεωτικές απώλειες μάλιστα.
Για να μην πληγώνομαι και να μη σε πληγώνω.
Δε γίνεται να σε αγάπησα και να μη σε αγαπάω πλέον,ελπίζω το θυμάσαι,ελπίζω να καταλαβαίνεις το πως.
Ότι ζήσαμε,δεν συμβαίνει κάθε μέρα.Και σίγουρα δεν ξεχνώ.Αλλά πλέον η ζυγαριά άρχισε να γέρνει αλλού.Εκεί,ανάμεσα στη λεπτή γραμμή του να θέλεις και να μην θέλεις να μοιράζεσαι πλέον με τον άλλο.Διότι νιώθεις πλέον σα να πέφτει κάτω αυτό που δίνεις,νιώθεις ένα χάσμα που άνοιξε και δεν πρόλαβες να το πάρεις χαμπάρι.Διότι μερικές φορές,όταν ξεπερνιούνται τα όρια χωρίς να το καταλάβεις,πρέπει να υπάρξει αρκετή απόσταση για να ξανατεθούν εξ'αρχής.Οι βάσεις υπάρχουν.Απλά πρέπει να αλλάξουμε τη χροιά του χτίσματος.Κάποτε.Όταν ολοκληρωθώ,όταν σε δω να ωριμάζεις κι εσύ.Κάποτε,ελπίζω όχι πολύ σύντομα.
Τι να σου πω?Ότι με έπνιγε όλο αυτό?Ότι με είχε φτάσει σε σημείο να μου βγάζει το χειρότερό μου εαυτό?Ότι ΕΠΡΕΠΕ να σε κόψω διότι έφτασα σε σημείο να αλλοτριώνομαι και να αυτοκατασπαράζομαι?Διότι κι εσύ άλλαξες,κι εσύ έβγαζες τον κακό σου εαυτό,μάλλον από εγωισμό,από έμφυτη κριτική ανάγκη ή οτιδήποτε-δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει να κάτσω να το σκεφτώ αυτό.Απογοητεύτηκα και από τους δυο μας.
Ελπίζω να αντιλαμβάνεσαι ότι πονάω που μου λείπεις και να μη το χαίρεσαι και τόσο,οι στιγμές που χάνουμε ή τουλάχιστον οι στιγμές που ζήσαμε αξίζουν κάτι περισσότερο από μια μνησίκακη ή χαιρέκακη αντιμετώπιση.

Λυπάμαι που έπρεπε να φτάσω σε αυτό το σημείο,να σε πληγώσω τόσο,να φερθώ τόσο εξευτελιστικά(περισσότερο για εμένα παρά για εσένα),να πέσω τόσο χαμηλά,αλλά δε το μετανιώνω.Ξέρεις ούτως ή άλλως την ικανότητα μου να ελίσσομαι απ'τα ψηλά στα χαμηλά και το αντίστροφο.Κάθε φορά όμως που φτάνω κάτω,χάνω και από ένα κομμάτι της ποιότητας μου και πλέον δε το θεωρώ τόσο ευχάριστο ή εύκολο να μεταλλάσομαι και να παίζω ρόλους(να κάτι που δεν ήξερες).Χαίρομαι που από εκείνη την ημέρα δεν μου έχει ξαναβγει όλο αυτό,αναρρώνω.Ήταν η τελευταία και η πιο βαθιά βουτιά στο χάος.Δεν άντεχα άλλη αλλοτρίωση.Κάπου χάσαμε το δρόμο,κάπου δεν καταλάβαμε πόσο αλλάζαμε-πόσο άλλαξες,πόσο άλλαξα και δεν άντεχα πλέον σε αυτό το καλούπι που με είχες καταχωρημένη μέσα σου.Δεν άντεχα τέτοια αντιμετώπιση.Ίσως και εγώ σε είχα κάπως μέσα μου-αδικούσαμε ο ένας τον άλλο(?).Είναι καλύτερα και για τους δυο μας έτσι.

Νιώθω πως ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή και για τους δυο μας,πιστεύω έγινε το σωστό..
Ώρα ήταν να σταθούμε και λίγο πιο ανεξάρτητα στα πόδια μας και να δούμε αποκλειστικά για εμάς τον κόσμο.

Εκεί που δε το περίμενες-στο πάτο κι ακόμα πιο κάτω

Δεν είναι μαγικό?{-το χει πει και η Αλάνις.)
Όταν όλα πάνε χάλια,όταν έχεις πάψει πια να ελπίζεις(δείγμα ότι δεν πάει πιο κάτω πλεον),όταν για καιρό τώρα νιώθεις χωρίς μέλλον,χωρίς παρόν,παρά μόνο πως κινείσαι σε αυτή την κινούμενη άμμο που ούτε σε τρώει,ούτε σε φτύνει..Όταν η ατυχία σε διαποτίζει ως το κόκκαλο από τα μικρά στα τεράστια..Όταν ψυχικά και σωματικά έχεις φτάσει να είσαι ράκος,πλήρης χωρικός και χρονικός αποσυντονισμος,ασυναισθηματικά συναισθήματα..Γλείφεις το τέλμα,δε το γεύεσαι απλά.Απραξία,χωρίς αντοχές..Και φτάνεις σιγά σιγά να γδύνεσαι.Σιγά σιγά έχεις χάσει τα πάντα.Φτάνεις μέσα στον πυρήνα της γύμνιας σου,της μοναξιάς,της ατονίας,της όρεξης για οτιδήποτε,της έλλειψης χαράς της σκέψης,της αδυναμίας να κουβαλάς το ίδιο σου το σαρκίο.
Τότε.Τότε,ανέλπιστα συμβαίνει αυτό που περίμενες,αλλά είχες φτάσει να πιστεύεις πως ποτέ δε θα συνέβαινε.Αυτό,το απλό και μαγικό.
Μου πες Moana,μου είπες: Ο έρωτας είναι κινητήριος δύναμη.
Είχες τόσο δίκιο μωρό μου..Συγγνώμη για τα εκατοστά αμφιβολίας που παρύσφρησαν παράνομα στη σκέψη μου όταν μου το είπες.Όπως έχει πει το Μελόνι-'δε μπορεί να αντέξει τόση ευτυχία'.Εκείνη τη φορά δεν μπορούσα εγώ να αντέξω τόση ευτυχία..Διότι ήμουν τόσο πιο κάτω που δεν μπορούσα να δω που είσαι/τι εννοείς όσο κι αν σήκωνα το βλέμμα να έρθω κοντά σου.Διότι,είχα ξεχάσει πως είναι μωρό μου,είχα ξεχάσει πως είναι..να πονάς σωματικά και να μη το νιώθεις[επειδή είσαι ερωτευμένος],να μην έχεις λεφτά και να νιώθεις πλούσιος[επειδή είσαι ερωτευμένος],να μην περνάς μάθημα και να νιώθεις πως είσαι πανέξυπνος και ικανός[επειδή είσαι ερωτευμένος],να σκέφτεσαι όλη μέρα μια αγάπη και να νιώθεις δημιουργικός[επειδή είσαι ερωτευμένος],να μην έχεις κάνει τίποτα και να νιώθεις πως μπορείς να κάνεις τα πάντα!!Ξεκινώντας εδώ και τώρα.Μαζί.
Και όχι μόνο αυτό..Ολοκληρωτική μαγεία..Εκεί που έλεγες..Εκεί που μεμψιμοιρούσες..
Ξαφνικά όλα παίρνουν μια ιδανική ροή..και ξαφνικά διακατέχεσαι από μια νεογνή καλοτυχία που ποτέ δεν σε είχε αγγίξει,ένα τέκνο που ποτέ δεν είχες κυήσει-κανένας δεν είχε βρεθεί να το γονιμοποιήσει.Και ξαφνικά όλα μεγάλη,φωτεινή,γελαστή,σφριγυλή,ευέλπιδη 'καλημέρα':)

..Σα μια μέρα Ιουνίου στο κέντρο της Αθήνας,και δεν έχεις καμμία υποχρέωση,και είσαι όμορφη τρώγοντας παγωτό,και κοιτάς τις βιτρίνες,και έχεις φίλους που σε αγαπάνε και αγαπάς και έχεις κλείσει ραντεβού με τη ζωή να πάτε θάλασσα..

All because of tingerbell fusika.

Δε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου άβαφτο.
Όταν βγάζω το μολύβι,τη σκιά,το ίδιο βλέμμα πίσω απ'όλα αυτά.Το έρμαιο.Μοιάζω τόσο πολύ σε εκείνο το παιδί.
Κοιτάω στον καθρέφτη και βλέπω αυτό το πλάσμα στη γωνία,κουβαριασμένο,κλαμμένο.Αφημένο.
Είναι ντυμένο απρόσεχτα,κρύβεται στον ίδιο του τον εαυτό,προσπαθεί να προφυλαχθεί απ'ο έξω,το όλον του εκτός εαυτού.Συνήθως μένει εκεί μετά τα ξεσπάσματα.Δεν αντέχει να σηκωθεί.Αφήνεται,κουβάρι,σακί,άψυχο.Περιμένει μέχρι να βρει τη δύναμη να το διαγράψει όλο.Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.
Δε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου άβαφτο.Δε μπορώ να οικτίρω το παιδί άλλο,με πληγώνει ξανά και ξανά.-Αλλάξε,δε φοβάται τόσο το εκτός,αλλά περισσότερο το εντός εαυτού-
(μόνο μια αγκαλιά,μόνο μια αγκαλιά που την έχει τόσο ανάγκη)

Loneliest man on earth

'Μη σώσει να πατήσω το πόδι μου έξω απ'την Ελλάδα,να θεωρούμαι η καλύτερη στον τομέα μου αν είναι στα 60 μου να τρωω μόνη.'
Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη από τις λίγες αυτές εβδομάδες που μοιράστηκα την καθημερινότητά του.Καταξιωμένος,στο παρά κάτι πριν μπει στην τρίτη ηλικία,με σπουδές στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου και εκατοντάδες εργασίες στο ενεργητικό του,θεωρείται απ'τους μεγαλύτερους γνώστες του αντικειμένου του παγκοσμίως,με συνέδρια,διαλέξεις,ανακαλύψεις,μια ζωή στην αιχμή του δόρατος,με όλους αυτούς τους ανθρώπους που τον ασπάζονται αναφανδόν,υιοθετούν ότι τους αναγγέλει δίχως ίχνος αμφιβολίας,η σιγουριά των πτυχίων και των διπλωμάτων του,η φανερή του κατάρτιση δε τους δίνει χώρο ούτε για μια δική τους πρόταση.Και έχουν δίκιο-είναι πράγματι ο κορυφαίος.Ένας άνθρωπος τόσο χορτασμένος από εκτίμηση,από αποδοχή,από θαυμασμό,από προσοχή,από ταξίδια και μάλλον και από χρήμα,ένας άνθρωπος τόσο πετυχημένος σε όλα τα κοινωνικά κριτήρια,ένας άνθρωπος τόσο μα τόσο μόνος.Ένας άνθρωπος που τα μεσημέρια ψάχνει κάποιον για να φάνε μαζί,που βλέπει την οικογένεια του μια στο τόσο(από όσο κατάλαβα),που δουλεύει όλη μέρα για να ξεχνάει το γεγονός ότι είναι μόνος,που ασχολείται με συγκεκριμένα είδη τέχνης και κυνηγάει φεστιβάλ και εκθέσεις για να γεμίσει,που τρώει μόνος του τα βράδια σε μέρη που οι άνθρωποι συνηθίζουν να πηγαίνουν μαζί.
Τόσο κρίμα να βλέπεις κάποιον που περπάτησε το ανηφορικό αυτό μονοπάτι-μάλλον περίμενε ότι θα τον έβγαζε κάπου αλλού ή πως θα τον πλήρωνε,να καταλήγει με αυτό το βλέμμα,το επιστημονικά γνωστικό που όμως δεν έχει σε τίποτα να ελπίζει.
Υποθέτω πως όλο αυτό δε θα μου περνούσε καν απ'το μυαλό αν αυτός ο άνθρωπος δε μου θύμιζε τόσο απελπιστικά πολύ κάποιον που αγαπώ σαν κομμάτι μου..
'..Ένα άχρονο βράδυ σε ένα βαθύ κρύο ωκεανό ένα κορίτσι πνιγόταν.Δεν ήταν κανένας τριγύρω,μάταιο να φωνάζει και ένιωθε τις αναπνοές της να τελειώνουν,τις αντοχές της να λιγοστεύουν,το κρύο να διαπερνάει κάθε μόριο της και να της ζητάει να αφεθεί..Έκλεισε τα μάτια και σταμάτησε να προσπαθεί,το σώμα της άρχιζε να βουλιάζει αργά και σιωπηρά.Και καθώς έσβηνε τις αισθήσεις της ένα χέρι την τράβηξε πάνω και αυτή πρόλαβε να γραπωθεί σε ένα κομμάτι ξύλο.Και το κορίτσι άρχισε να αναπνέει γρήγορα,με προσπάθεια,να φτύνει τη λάσπη που είχε κατακλύσει το σώμα της.Και όταν πλέον κατάλαβε πως είχε σωθεί,γύρισε να κοιτάξει ποιός την έσωσε.Και τότε είδε πως αυτός που την έσωσε ήταν ακόμα μέσα στο νερό,αποσβολωμένος από το κρύο,μπλε το σώμα του,ακίνητο.Και τότε τον σήκωσε πάνω στη σχεδία και τον έδεσε για να μην πέσει καθώς είχε απογίνει ένα κομμάτι πάγος-τον τράβηξε μαζί της,άρχισε να πηγαίνει προς τα ζεστά νερά που τα χτυπάει ο πορτοκαλί ήλιος.Και πράγματι δούλεψε αυτό,και το κορίτσι σώθηκε και οι πάγοι άρχισαν να λιώνουν πάνω απ'το αγόρι,μέχρι που έσταξε και η τελευταία σταγόνα πάνω απ'το κορμί του.Και άρχισαν να ζουν σε εκείνη την φωτεινή ακτή,βρήκαν και άλλους και όλοι μαζί χαρήκανε τη ζεστασιά του ήλιου πάνω στην καρδιά τους.Μα άρχισε να ερημώνει,ήρθε η ώρα να φύγουν,και να δουν κι άλλα πράγματα.Το αγόρι άρχισε να φτιάχνει ένα καράβι με σκοπό όταν το τελειώσει να φύγει,αλλά το κορίτσι δε το ένοιαζε.Της έφτανε η σχεδία.Της ήταν πιο σημαντικό να δει κι άλλα πράγματα έστω κι άν κινδυνέψει παρά να περιμένει να φτιάξει το δικό της κανό.Σκέφτηκε πως θα μπορούσε να αρχίσει το ταξίδι της σιγά σιγά και σε κάθε στάση να φτιάχνει και λίγο τη σχεδία.Το αγόρι ήθελε να το τελειώσει πρώτα όλο και να κάνει μια και καλή μεγάλα ταξίδια.Θεώρησε το κορίτσι μήπως έπρεπε να κάνει το ίδιο και να περιμένει,αλλά σε εκείνο το νησί δεν είχε άλλα υλικά παραμόνο για να φτάσουν για το καράβι που θα έπαιρνε το αγόρι.Έτσι ένα πρωινό που το φθινόπωρο άρχισε να ρίχνει τις λεπτές χάντρινες σταγόνες του το κορίτσι αποχαιρέτησε το αγόρι,υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλο πως δε θα ξεχάσουν,και άρχισε να πλέει.Καθώς έφευγε ένιωσε πολλή μοναξιά και φώναξε στο αγόρι:'Θες να έρθεις μαζί μου?'.Το αγόρι της απάντησε:'όχι,θα τα καταφέρω μόνος μου',αν και το κορίτσι τον είδε που άρχιζε να τρέμει και να παγώνει πάλι.Το αγόρι ήταν πολύ υπερήφανο για να αποδεχτεί να ανέβει στη σχεδία του κοριτσιού και να ρισκάρει να χάσει και το κανό του.Το κορίτσι αποφάσισε πως θα πρέπει να τον προσέχει κρυφά και να γυρίζει να τον βλέπει χωρίς αυτός να τον καταλαβαίνει.Το αγόρι νόμιζε πως η σχεδία μπορούσε να κουβαλήσει μόνο έναν απ'τους δυο-ποτέ δεν εμπιστεύτηκε το κορίτσι διότι νόμιζε πως αυτός μόνο την είχε σώσει,ποτέ δεν κατάλαβε πόσο πολύ το κορίτσι θα ήθελε να τον πάρει μαζί της στη σχεδία.Αλλά δεν ήθελε να τον πιέσει καθώς έβλεπε το κανό του πράγματι να γίνεται δυνατό,αυτός το επέλεξε,αυτός το προτίμησε και αυτή το σεβάστηκε.Απλά ευχήθηκε να το τελειώσει πριν ξανακαταλήξει πάγος,πριν αρχίσουν να κοκκαλώνουν τα χέρια του και να απομείνει πάλι μόνος σε εκείνη την ακτή.Και πλέον τώρα που το κορίτσι ταξιδεύει από ακτή σε ακτή πολύ του λείπει το αγόρι που την έσωσε όπως ο Τζακ στον τιτανικό.[Με μια διαφορά όμως:αυτή η σχεδία μας χωρούσε και τους δυο Τζακ-δεν έπρεπε να μείνεις εκεί από πείσμα ότι μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου,απο υπερηφάνια που δε θέλεις βοήθεια.Αυτό έπρεπε να ξέρεις ότι το ήξερα απ'την πρώτη στιγμή,από τότε που μου έσωσες τη ζωή και πως ποτέ δε θα σου ζητούσα αντάλλαγμα ότι και να μου ζητούσες.Αλλά δε μου ζήτησες ποτέ τίποτα με λόγια,αν και στα μάτια σου είδα πόσο θα ήθελες να μείνω μαζί σου τότε στην ακτή.Όμως σκέψου ότι εσύ μια μέρα θα πάρεις το κανό σου και θα φύγεις-και μάλιστα θα πας μακριά.Εγώ τότε τι θα έκανα?]Τελικά το κορίτσι είχε μεγάλη αίσθηση της επιβίωσης,πάνω από κάθε άλλη αξία.'
Νιώθω σα να μου σκίζει κάποιος το ένα μου στήθος και το μόνο που αποκαλύπτεται είναι μια στέρφα γη.Ξηρή,άνυδρη,γκρίζα.Πόσο οδυνηρό είναι να προσπαθείς να βοηθήσεις κάποιον που αγαπάς και αυτός να το αρνείται από πείσμα.
Τουλάχιστον ελπίζω,ελπίζω πως θα βρει τους τρόπους όχι επειδή το ήθελε αλλά επειδή υποχρεώνεται πλέον.Ελπίζω πως δε θα πνιγεί και δε θα το καταλάβω,ελπίζω πως θα βρεθεί μια Ρόουζ που δε θα της αρνηθεί να τον πάρει απ'το χέρι να τον αποτρέψει απ'το μονόδρομο της καταξίωσης,της αφοσίωσης μονάχα σε ένα πράγμα(επειδή μόνο αυτό του απομένει).

Nomas

Γεννήθηκα για να είμαι νομάς.Καταδικασμένη αιώνια να ψάχνω για τη μια αγκαλιά που ποτέ δεν είχα.Κάπου ή κάτι να νιώσω σα σπίτι,μοναδικό μου σπίτι όπου με βγάλει.
Περπατώντας είδα μια μητέρα να παίρνει το παιδί της αγκαλιά.Μια αγκαλιά προστασίας.Σκέφτηκα πως εγώ μάλλον ποτέ δε το είχα αυτό.Η δική μου η μάνα δούλευε 16 ώρες τη μέρα-ελάχιστα τη θυμάμαι να μην κοιμάται ψόφια απ'τη δουλειά.Θυσιάστηκε με άλλους τρόπους,αλλά αυτή η αγκαλιά με στοιχειώνει.Πόσες και πόσες φορές δεν έχω χωθεί σε αγκαλιές που δε χωράω,σε αγκαλιές χωρίς νόημα μόνο και μόνο για να νιώσω να με καλύπτουν δυο φτερούγες από όλο τον κόσμο.Τόσα κρεβάτια που έψαξα για ένα φιλί και ένα χάδι,τόσο ξεπούλημα,αλλά και πάλι μόνη αν και τόσο κοντά με ένα άλλο σώμα.Αυτό το κενό διαιρείται,μοιράζεται και πολλαπλασιάζεται,με κυνηγάει μεγιστοποιημένο κάθε μετά.Και κάθε ένα άγγιγμα με προφταίνει στην άτακτη φυγή και μου ξεσκίζει από ένα κομμάτι.Αιμορραγώ-αιμορραγώ και πονάω,λυγίζω προσπαθώντας να σκεπάσω τις πληγές μου.Είναι όμως παράδοξη ελπίδα που περιμένω να καταλήξω ένα απομεινάρι σύντομα.Τότε δε θα νιώθω πια τίποτα και τίποτα δε θα'χω ανάγκη.Είναι η μοναδική μου λύτρωση.
Είμαι πάλι μόνη σε αυτό το δωμάτιο και παντού σκοτάδι'είτε έχω ανοιχτά ή κλειστά μάτια το άπειρο του μαύρου είναι το ίδιο.Δε σου ζητάω να με σώσεις,δε σου ζητάω να με πάρεις απ'το χέρι..Πες μου μονάχα αν πλησιάζω την πόρτα-πες μου προς τα που είναι.Τίποτα άλλο.Πες μου μονάχα αν έχω την ελπίδα να σε βρω,ή τουλάχιστον τη δύναμη να σε ζητήσω

Είμαστε ό,τι πιστεύουμε-έχεις δίκιο.
Έχει μια τόσο γαμημένα όμορφη μέρα σήμερα..Πόσο θα ήθελα να έχω μια σχέση που απλά θα τηλεφωνιόμασταν και θα κανονίζαμε να βγούμε μια βόλτα και το μόνο που θα μας γέμιζε θα ήταν απλά το γεγονός ότι είμαστε μαζί.Και δε θα μας ενδιέφερε το που,το πως-μόνο το μεταξύ μας.Έχω κουραστεί να ετοιμάζομαι(ψυχολογικά κυρίως) για τον οποιονδήποτε.Take me as I am.Στην καθημερινότητά μου.Γιατί και εγώ αυτό σου ζητώ.
Δε μπορώ να κάτσω να ασχοληθώ παραπάνω όταν ξέρω πως εσύ δε θες,πως είναι μάταιο,όταν νιώθω πως δε σε ενδιαφέρει.Δεν πρόκειται να καταφέρω τίποτα-το βλέπω πως έχεις πάρει τις αποφάσεις σου.Σωστές ή λάθος δε θα κρίνω.Δεν μπορώ να αναλωθώ για άλλη μια φορά στα ίδια.

πονάω και δε ξέρω το γιατί.Νιώθω να γυρνάω εκεί μόνο και μόνο επειδή φοβάμαι να γυρίσω εκεί.Κι επειδή το βλέπω συνέχεια μπροστά στα μάτια μου οδηγούμαι εκεί.Γαμημένε φαύλε κύκλε,θα σε σπάσω.Θα σε σπάσω.Και θα πάψεις να υπάρχεις.Κι όλα αυτά που ξεσπάω πάνω σου..ΘΑ ΕΧΩ ΠΛΕΟΝ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ.

Και σε σκέφτομαι.Αλλά δε θα στο δείξω,όχι ακόμα.Ίσως και ποτέ.
Δε με ενδιαφέρει να γίνει κάτι όσο το εγώ πως θα φερθώ,εγώ πως θα νιώσω.

Μέχρι να τελειώσω το λύκειο έζησα 2-3 φαντασιακές σχέσεις με γυναίκες που-ποιός ξέρει-για κάποιο λόγο μ'άρεσαν.
Αυτές οι φαντασιακές σχέσεις ήταν το μόνο που με κρατούσε,διότι ήθελα να ζήσω για να τις κάνω πραγματικότητα..Να ζήσω και έμπρακτα αυτή την καθημερινότητα.
Και τώρα,για πρώτη πρώτη φορά ξαναζω αυτό το αίσθημα που μου γεννούσε αυτό το φαντασιακό όργιο-αυτή η συνεχόμενη φαντασιακή ύπαρξη μέσα μου.
Είναι τόσο περίεργο,τόσο ιδιαίτερο..τόσο μοναχικό.Τόσο μοναχικό.Αλήθεια-ίσως να μην έκανε καμμιά διαφορά αν δεν υπήρχες καν στη ζωή μου με τον τρόπο που υπάρχεις τώρα,αν απλά είχα την εικόνα σου.Αυτό άλλωστε έχω μονάχα.

εκείνο το κορίτσι,εκείνη την άνοιξη

Σήμερα είδα ένα ποτάμι που τρέχανε αστέρια μέσα του.Και μετά είδα ένα δάσος.Ένα δάσος γεμάτο αποχρώσεις του σκούρου πράσινου και του σκούρου μπλε,το ημίφως ίσως τα έκανε να φαίνονται έτσι.Άρχισα να περπατάω και να ανιχνεύω,να ψηλαφίζω με τις ρώγες των δακτύλων μου τους πολύτιμους κορμούς των ζωντανών δέντρων και να νιώθω τη σοφία να πάλλεται μέσα τους.Η γεύση της υγρασίας γλύκαινε το στόμα μου και χωρίς να το καταλάβω ανακάλυψα ότι το δάσος έκρυβε μια πράσινη σπηλιά που σχηματιζόταν από μεγάλα φύλλα..Και μπήκα μέσα,δεν μπορούσα να αντισταθώ.Και δε θυμάμαι τι είδα,αλλά όταν ξύπνησα είχα την αίσθηση του ανέμου στα μαλλιά μου σα να με είχε ξεπλύνει,σα να χε διαπεράσει κάθε μου εκατοστό,σα μια κουβέρτα που με τύλιξε και με άφησε πιο γυμνή και ανέγγιχτη από ποτέ.Και ο αέρας που ανέπνεα..τόσο λεπτός και ελαφρύς,τόσο αβίαστος..σα να μην ανέπνεα καν.
Μη με ρωτάς γιατί είμαι μόνη στα όνειρά μου.Δεν είμαι μόνη.Είναι κι αυτός εκεί.Δεν εμφανίζεται ποτέ αλλά νιώθω τη σκιά του.Αυτή την ανάλαφρη αίσθηση των φρούτων και της γης-του ξύλου,της σοφίας,του ανέμου.Αυτός θα με πάρει στο τέλος,αυτός θα με σηκώσει στους ώμους του και θα με σύρει μακριά,όπου εγώ κι αυτός θα θέλουμε.
Με βλέπει,με παρατηρεί και με φροντίζει όταν εγώ δεν είμαι εκεί.Ζει σε εκείνη την ακτή που είναι πάντα βράδυ,με την ψιλή ζαχαρί άμμο,με τη μαύρη ήρεμη θάλασσα και τα αστέρια που φωσφωρίζουν πάνω της και χορεύουν μέσα της,μαζί με τα δυο φεγγάρια.Στους βράχους ξεκουράζεται,φυλάει την πύλη του δάσους.
Αυτός θα με πάρει στο τέλος-θα με σηκώσει στους ώμους του και θα φύγουμε.Και θα με έχει σώσει,όπως και εγώ θα τον σώσω.Εγώ ο οδηγός του,αυτός το όχημά μου.Μαζί μόνο μπορούμε να υπάρξουμε.
Το ξέρω,το ξέρω πως υποφέρει στη σκλαβιά του όπως κι εγώ υποφέρω,αλλά με αφήνει να δω-πρέπει πρώτα να βρω το δρόμο για να τον διαβούμε μαζί.