Πτήση 201 από Βουδαπέστη

Ευτυχία είναι όχι αυτό που περιμένουμε να'ρθει πια,αλλά αυτό που βιώνουμε και αναλογιζόμαστε.
Να είμαστε αγκαλιά,να κάνει κρύο αλλά εμάς να μη μας ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός από το μεταξύ μας.
Η ζωή μας επιτέλους γραμμική.Εξέλιξη,πρόοδος συναισθημάτων.Οι μέρες δεν περνάνε κούφιες-Υπάρχει περιεχόμενο στο χρόνο..
Κι όταν περπατάμε κάτω απ'τον υπέροχο ουρανό φίλο μου,και σου δείχνω την πανσέληνο,κρυφή μου σκέψη φανερή της πρώτη σε σένα..
Ευτυχία είναι το κραττείν μας(halten που εύχομαι σ'όσους αγαπώ και μ'αγαπούν να νιώσουν).
Και εισπνέοντας την βραδιά κάτω απ'τον μεσαιωνικό ουρανό,να σε κοιτώ..
Έχεις ομορφύνει,το ξέρεις?Αλήθεια.
Νιώθω ελεύθερη όταν αυτό το βλέμμα υπάρχει δίπλα μου,όταν το αντικρύζω..Λύτρωση.
Και μετά να κάνουμε έρωτα,τα σώματά μας,η αγαλμάτινη δυνατή υπαρξή σου να με κατακτάει ολοσχερώς και εγώ καρπός που ζητάει να φαγωθεί για να μην μαραθεί.Για να γίνω μέρος σου,να παρησφρύσω στα εσωτερικά μονοπάτια της πολυεπίπεδης φύσης σου..
Τα σώματά μας,οι μυρωδιές,οι ανάσες μας να γίνονται ένα..Τέλεια μια οντότητα.
Και μετά ξυπνάω το πρωί με την αίσθησή σου ολούθε μου..
κι ανοίγω το παράθυρο.Το ξερό αναρριχώμενο σύμπλεγμα που νόμιζα νεκρό κουφάρι,άψυχο,έχει φυτρώσει,με το πράσινο χρώμα της ζωής..

Ελπίζω να σε κάνω να νιώθεις το ίδιο ολόκληρο όπως εσύ χτίζεις το δικό μου.Καθρέφτης αλλήλων..

Ο πόθος που άγει τα θυμικά μας,τις συμπεριφορές μας,τις πράξεις μας,τα θέλω μας,τα ανείπωτά μας.
Κάθε είδους πόθος,ευσεβής,ασεβής,προς πρόσωπο ή πράγμα,ιδανικό,στόχο.
Ο πόθος που ούτε καν μορφοποιούμε.Ίσως γιατί μερικές φορές είναι τόσο σκοτεινός που δε θέλουμε να αποδεχτούμε πως κάτι τέτοιο φωλιάζει μέσα μας..
Αυτή η φωτιά,η πηγή της ζωής.

Βλέπω συνοδηγούς ακριβών αυτοκινήτων.
Όμορφες,νέες,ντυμένες με την τελευταία λέξη της μόδας και του αφάν γκατέ-ολόκληροι μισθοί μεσοαστών αφημένα ελαφρά την καρδία σε γκισσέ πολυτελών καταστημάτων.
Όμορφες,πλούσιες αλλά δε δείχνουν ευτυχισμένες.Ούτε καν χαρούμενες.Μέσα στο αυτοκίνητο δεν προβάρουν καν το πλαστικό χαμόγελο που είναι μαθημένες να πλασσάρουν.
Ποιός ξέρει γιατί??Μέσα στη χλιδή των δερμάτινων καθισμάτων τους φαίνονται το ίδιο ευτυχισμένες(δυστυχισμένες)με τις Ρωσσίδες στα σκισμένα καθίσματα του ηλεκτρικού τις ώρες που ο ήλιος βασιλεύει που έκαιγαν όλη μέρα τα χέρια τους στην ποτάσα προς τέρψιν του καθαρού οικοκυριού μιας άλλης γυναίκας σε καλλίτερη οικονομική μοίρα-μιας γυναίκας σαν αυτές στα ακριβά αυτοκίνητα σε πιο μεγάλη μάλλον ηλικία.
Ποιός ξέρει γιατί??Μήπως γιατί μεσοαστές οι ίδιες νιώθουν σαν προιόντα στο πλάι ενός πλαδαρού μεν,αλλά με χρήμα και εξουσία δε αντρός??Μήπως γιατί και οι ίδιες πλούσιες ψάχνουν την ασφάλεια σε έναν επίσης πλούσιο άντρα??
Ποιός ξέρει γιατί??Μήπως πάλι να είναι κι αυτό ένα είδος πλασσαρίσματος,ένα είδος μπλαζέ χώρου και τόπου που εγώ δεν έχω μάθει να διακρίνω.Ίσως το ανικανοποίητο φαίνεσθαι να είναι το καινούριο σνομπ,το καινούριο τρεντ,η καινούρια διαβάθμιση που κάνει να ξεχωρίζουν αυτοί που ικανοποιούνται με τα λίγα(=φτωχοί(?)) με αυτούς που θέλουν συνέχεια κι άλλα,κι άλλα,κι άλλα(=φραγκάτοι(?).Εδώ να σημειώσω πως άλλο πλούσιος,άλλο φραγκάτος.Το ένα είναι οικονομική κατάσταση,το δεύτερο είδος lifestyle.Πολλά φτωχαδάκια ζουν 1 μέρα τη βδομάδα σα 'φραγκάτα',πολλοί πλούσιοι δεν είναι άπληστοι.).
Ίσως πάλι ο λόγος της αγέλαστης κατσούφιας που καθρεπτίζεται πίσω απ'το τζάμι και πνίγεται στην ακριβή καινούρια γούνα να είναι που τους λείπει κάτι και δεν μπορούν να καταλάβουν τι..Μήπως ένα καινούριο παντελόνι??Καινούριες κουρτίνες??'Α,εκείνα τα παπούτσια στην τάδε βιτρίνα!!'Δεν μπορεί-σε κάποια απ'τις επόμενες αγορές θα βρίσκεται η ευτυχία..

Εν μέσω απολογισμού

Από όσους ανθρώπους και καταστάσεις έχω πληγωθεί,όσους ανθρώπους έχω πληγώσει.
Πόσες φορές έχω νιώσει ατέρμονα μόνη και το μόνο που με έχει σώσει είναι ένα βλέμμα στον ουρανό,μα περισσότερο ένα τηλεφώνημα.
Από όσες φορές έχω την ανάγκη να βροντοφωνάξω το πραγματικό μου εγώ κι όχι αυτό που οι πολλοί με κατατάσσουν.
Χρειαζόμουν χώρο που δε μου δόθηκε,χρειάζομαι χρόνο που μου δίνεις.
Σε ευγνωμονώ γι'αυτό,σε ευχαριστώ που αξίζεις το σεβασμό μου,που μου τον επιστρέφεις ακέραιο και όμορφο,γεννημένο από την αγάπη και την αγνότητα.
Σε ευχαριστώ που με γέννησες ξανά,που μου ξέθαψες αυτό που είχα καταλήξει να θεωρώ μάταιο να είμαι σ'αυτή τη σκληρή αλήθεια.Σε ευχαριστώ που με ξαναέκανες άνθρωπο..Και ελπίζω να με κρατήσεις έτσι,είμαι δική σου πλέον,όπως δεν ήμουν κανενός άλλου.Γιατί με κέρδισες,γιατί εσύ το ξύπνησες,γιατί εσύ το πήρες σπασμένα κομμάτια του τότε και το ξαναέπλασες στο σήμερα,πλουμιστό,ελπιδοφόρο,Αγνό.
Ίσως να είναι κι αμοιβαίο,και σαν πολύπλοκο μηχανικό σύστημα να γάντζωσα με τα γρανάζια μου τα κενά σου και εσύ τα δικά μου.Να γεμίζω αυτά που είχες ανάγκη να γεμίσουν κι εσύ το ανταποδίδεις πληρώντας τα δικά μου πρωτύστερα άδεια.Τα πολλά και ατέλειωτα.Που με ένα μαγικό χόρτασες.Με αυτό που είσαι όταν αισθάνομαι στα χέρια μου το είναι σου να μου δίνει,να μου μιλάει,να δέχεται και να υιοθετεί με θαλπωρή αυτά που εγώ του προσφέρω..Απλά εσύ.Δίχως καμμιά άλλη πυροτεχνική φιοριτούρα.
Και να σου πω ένα μυστικό που ξέρουμε και οι δυο μικρό μου??Επιτέλους δουλεύει.
Ίσως γιατί είναι ωραίο δίδυμο να είμαστε και τα δυο θεράποντες και θεραπεύομενοι,δημιουργοί και δημιουργόμενοι.
Μας εύχομαι κάτι απλό: Να μην ξεχάσουμε το ημιτελές αιμορραγών πριν(το δικό μου τουλάχιστον),για να εκτιμούμε το όλον του τώρα.Να μην ξεχάσουμε τις ανάγκες που είχαμε και αλληλοκαλύπτουμε και μόνο με την ιδέα πως υπάρχουμε η μια για την άλλη.
Να μην ξεχάσουμε πως αγαπιόμαστε.Και πως κάναμε πολύ δρόμο και κόπο για να μας φέρει η ζωή,η τύχη(?),οι συγκυρίες(?),τα Τσάκρα(?:P) να βρεθούμε και να γνωριστούμε.
Και πως χρειάζεται προσπάθεια να ποτίζεις,να ξεριζώνεις τα ζιζάνια και να φροντίζεις τα συναισθήματα για να συνεχίσουν σαν όμορφος κήπος που θα ζούμε μέσα,να υπάρχουν.

Πρέπει να συμφωνήσεις με το παρελθόν για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις το παρόν και να υποδεχτείς το μέλλον.

Πάντα έχει πλάκα να διαβάζω τα χαρτάκια στο τσάι αγιουβέρδας :P

Μιλώντας για απώλειες

Υποχρεωτικές απώλειες μάλιστα.
Για να μην πληγώνομαι και να μη σε πληγώνω.
Δε γίνεται να σε αγάπησα και να μη σε αγαπάω πλέον,ελπίζω το θυμάσαι,ελπίζω να καταλαβαίνεις το πως.
Ότι ζήσαμε,δεν συμβαίνει κάθε μέρα.Και σίγουρα δεν ξεχνώ.Αλλά πλέον η ζυγαριά άρχισε να γέρνει αλλού.Εκεί,ανάμεσα στη λεπτή γραμμή του να θέλεις και να μην θέλεις να μοιράζεσαι πλέον με τον άλλο.Διότι νιώθεις πλέον σα να πέφτει κάτω αυτό που δίνεις,νιώθεις ένα χάσμα που άνοιξε και δεν πρόλαβες να το πάρεις χαμπάρι.Διότι μερικές φορές,όταν ξεπερνιούνται τα όρια χωρίς να το καταλάβεις,πρέπει να υπάρξει αρκετή απόσταση για να ξανατεθούν εξ'αρχής.Οι βάσεις υπάρχουν.Απλά πρέπει να αλλάξουμε τη χροιά του χτίσματος.Κάποτε.Όταν ολοκληρωθώ,όταν σε δω να ωριμάζεις κι εσύ.Κάποτε,ελπίζω όχι πολύ σύντομα.
Τι να σου πω?Ότι με έπνιγε όλο αυτό?Ότι με είχε φτάσει σε σημείο να μου βγάζει το χειρότερό μου εαυτό?Ότι ΕΠΡΕΠΕ να σε κόψω διότι έφτασα σε σημείο να αλλοτριώνομαι και να αυτοκατασπαράζομαι?Διότι κι εσύ άλλαξες,κι εσύ έβγαζες τον κακό σου εαυτό,μάλλον από εγωισμό,από έμφυτη κριτική ανάγκη ή οτιδήποτε-δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει να κάτσω να το σκεφτώ αυτό.Απογοητεύτηκα και από τους δυο μας.
Ελπίζω να αντιλαμβάνεσαι ότι πονάω που μου λείπεις και να μη το χαίρεσαι και τόσο,οι στιγμές που χάνουμε ή τουλάχιστον οι στιγμές που ζήσαμε αξίζουν κάτι περισσότερο από μια μνησίκακη ή χαιρέκακη αντιμετώπιση.

Λυπάμαι που έπρεπε να φτάσω σε αυτό το σημείο,να σε πληγώσω τόσο,να φερθώ τόσο εξευτελιστικά(περισσότερο για εμένα παρά για εσένα),να πέσω τόσο χαμηλά,αλλά δε το μετανιώνω.Ξέρεις ούτως ή άλλως την ικανότητα μου να ελίσσομαι απ'τα ψηλά στα χαμηλά και το αντίστροφο.Κάθε φορά όμως που φτάνω κάτω,χάνω και από ένα κομμάτι της ποιότητας μου και πλέον δε το θεωρώ τόσο ευχάριστο ή εύκολο να μεταλλάσομαι και να παίζω ρόλους(να κάτι που δεν ήξερες).Χαίρομαι που από εκείνη την ημέρα δεν μου έχει ξαναβγει όλο αυτό,αναρρώνω.Ήταν η τελευταία και η πιο βαθιά βουτιά στο χάος.Δεν άντεχα άλλη αλλοτρίωση.Κάπου χάσαμε το δρόμο,κάπου δεν καταλάβαμε πόσο αλλάζαμε-πόσο άλλαξες,πόσο άλλαξα και δεν άντεχα πλέον σε αυτό το καλούπι που με είχες καταχωρημένη μέσα σου.Δεν άντεχα τέτοια αντιμετώπιση.Ίσως και εγώ σε είχα κάπως μέσα μου-αδικούσαμε ο ένας τον άλλο(?).Είναι καλύτερα και για τους δυο μας έτσι.

Νιώθω πως ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή και για τους δυο μας,πιστεύω έγινε το σωστό..
Ώρα ήταν να σταθούμε και λίγο πιο ανεξάρτητα στα πόδια μας και να δούμε αποκλειστικά για εμάς τον κόσμο.

Εκεί που δε το περίμενες-στο πάτο κι ακόμα πιο κάτω

Δεν είναι μαγικό?{-το χει πει και η Αλάνις.)
Όταν όλα πάνε χάλια,όταν έχεις πάψει πια να ελπίζεις(δείγμα ότι δεν πάει πιο κάτω πλεον),όταν για καιρό τώρα νιώθεις χωρίς μέλλον,χωρίς παρόν,παρά μόνο πως κινείσαι σε αυτή την κινούμενη άμμο που ούτε σε τρώει,ούτε σε φτύνει..Όταν η ατυχία σε διαποτίζει ως το κόκκαλο από τα μικρά στα τεράστια..Όταν ψυχικά και σωματικά έχεις φτάσει να είσαι ράκος,πλήρης χωρικός και χρονικός αποσυντονισμος,ασυναισθηματικά συναισθήματα..Γλείφεις το τέλμα,δε το γεύεσαι απλά.Απραξία,χωρίς αντοχές..Και φτάνεις σιγά σιγά να γδύνεσαι.Σιγά σιγά έχεις χάσει τα πάντα.Φτάνεις μέσα στον πυρήνα της γύμνιας σου,της μοναξιάς,της ατονίας,της όρεξης για οτιδήποτε,της έλλειψης χαράς της σκέψης,της αδυναμίας να κουβαλάς το ίδιο σου το σαρκίο.
Τότε.Τότε,ανέλπιστα συμβαίνει αυτό που περίμενες,αλλά είχες φτάσει να πιστεύεις πως ποτέ δε θα συνέβαινε.Αυτό,το απλό και μαγικό.
Μου πες Moana,μου είπες: Ο έρωτας είναι κινητήριος δύναμη.
Είχες τόσο δίκιο μωρό μου..Συγγνώμη για τα εκατοστά αμφιβολίας που παρύσφρησαν παράνομα στη σκέψη μου όταν μου το είπες.Όπως έχει πει το Μελόνι-'δε μπορεί να αντέξει τόση ευτυχία'.Εκείνη τη φορά δεν μπορούσα εγώ να αντέξω τόση ευτυχία..Διότι ήμουν τόσο πιο κάτω που δεν μπορούσα να δω που είσαι/τι εννοείς όσο κι αν σήκωνα το βλέμμα να έρθω κοντά σου.Διότι,είχα ξεχάσει πως είναι μωρό μου,είχα ξεχάσει πως είναι..να πονάς σωματικά και να μη το νιώθεις[επειδή είσαι ερωτευμένος],να μην έχεις λεφτά και να νιώθεις πλούσιος[επειδή είσαι ερωτευμένος],να μην περνάς μάθημα και να νιώθεις πως είσαι πανέξυπνος και ικανός[επειδή είσαι ερωτευμένος],να σκέφτεσαι όλη μέρα μια αγάπη και να νιώθεις δημιουργικός[επειδή είσαι ερωτευμένος],να μην έχεις κάνει τίποτα και να νιώθεις πως μπορείς να κάνεις τα πάντα!!Ξεκινώντας εδώ και τώρα.Μαζί.
Και όχι μόνο αυτό..Ολοκληρωτική μαγεία..Εκεί που έλεγες..Εκεί που μεμψιμοιρούσες..
Ξαφνικά όλα παίρνουν μια ιδανική ροή..και ξαφνικά διακατέχεσαι από μια νεογνή καλοτυχία που ποτέ δεν σε είχε αγγίξει,ένα τέκνο που ποτέ δεν είχες κυήσει-κανένας δεν είχε βρεθεί να το γονιμοποιήσει.Και ξαφνικά όλα μεγάλη,φωτεινή,γελαστή,σφριγυλή,ευέλπιδη 'καλημέρα':)

..Σα μια μέρα Ιουνίου στο κέντρο της Αθήνας,και δεν έχεις καμμία υποχρέωση,και είσαι όμορφη τρώγοντας παγωτό,και κοιτάς τις βιτρίνες,και έχεις φίλους που σε αγαπάνε και αγαπάς και έχεις κλείσει ραντεβού με τη ζωή να πάτε θάλασσα..

All because of tingerbell fusika.

Δε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου άβαφτο.
Όταν βγάζω το μολύβι,τη σκιά,το ίδιο βλέμμα πίσω απ'όλα αυτά.Το έρμαιο.Μοιάζω τόσο πολύ σε εκείνο το παιδί.
Κοιτάω στον καθρέφτη και βλέπω αυτό το πλάσμα στη γωνία,κουβαριασμένο,κλαμμένο.Αφημένο.
Είναι ντυμένο απρόσεχτα,κρύβεται στον ίδιο του τον εαυτό,προσπαθεί να προφυλαχθεί απ'ο έξω,το όλον του εκτός εαυτού.Συνήθως μένει εκεί μετά τα ξεσπάσματα.Δεν αντέχει να σηκωθεί.Αφήνεται,κουβάρι,σακί,άψυχο.Περιμένει μέχρι να βρει τη δύναμη να το διαγράψει όλο.Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.
Δε μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου άβαφτο.Δε μπορώ να οικτίρω το παιδί άλλο,με πληγώνει ξανά και ξανά.-Αλλάξε,δε φοβάται τόσο το εκτός,αλλά περισσότερο το εντός εαυτού-
(μόνο μια αγκαλιά,μόνο μια αγκαλιά που την έχει τόσο ανάγκη)

Loneliest man on earth

'Μη σώσει να πατήσω το πόδι μου έξω απ'την Ελλάδα,να θεωρούμαι η καλύτερη στον τομέα μου αν είναι στα 60 μου να τρωω μόνη.'
Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη από τις λίγες αυτές εβδομάδες που μοιράστηκα την καθημερινότητά του.Καταξιωμένος,στο παρά κάτι πριν μπει στην τρίτη ηλικία,με σπουδές στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου και εκατοντάδες εργασίες στο ενεργητικό του,θεωρείται απ'τους μεγαλύτερους γνώστες του αντικειμένου του παγκοσμίως,με συνέδρια,διαλέξεις,ανακαλύψεις,μια ζωή στην αιχμή του δόρατος,με όλους αυτούς τους ανθρώπους που τον ασπάζονται αναφανδόν,υιοθετούν ότι τους αναγγέλει δίχως ίχνος αμφιβολίας,η σιγουριά των πτυχίων και των διπλωμάτων του,η φανερή του κατάρτιση δε τους δίνει χώρο ούτε για μια δική τους πρόταση.Και έχουν δίκιο-είναι πράγματι ο κορυφαίος.Ένας άνθρωπος τόσο χορτασμένος από εκτίμηση,από αποδοχή,από θαυμασμό,από προσοχή,από ταξίδια και μάλλον και από χρήμα,ένας άνθρωπος τόσο πετυχημένος σε όλα τα κοινωνικά κριτήρια,ένας άνθρωπος τόσο μα τόσο μόνος.Ένας άνθρωπος που τα μεσημέρια ψάχνει κάποιον για να φάνε μαζί,που βλέπει την οικογένεια του μια στο τόσο(από όσο κατάλαβα),που δουλεύει όλη μέρα για να ξεχνάει το γεγονός ότι είναι μόνος,που ασχολείται με συγκεκριμένα είδη τέχνης και κυνηγάει φεστιβάλ και εκθέσεις για να γεμίσει,που τρώει μόνος του τα βράδια σε μέρη που οι άνθρωποι συνηθίζουν να πηγαίνουν μαζί.
Τόσο κρίμα να βλέπεις κάποιον που περπάτησε το ανηφορικό αυτό μονοπάτι-μάλλον περίμενε ότι θα τον έβγαζε κάπου αλλού ή πως θα τον πλήρωνε,να καταλήγει με αυτό το βλέμμα,το επιστημονικά γνωστικό που όμως δεν έχει σε τίποτα να ελπίζει.
Υποθέτω πως όλο αυτό δε θα μου περνούσε καν απ'το μυαλό αν αυτός ο άνθρωπος δε μου θύμιζε τόσο απελπιστικά πολύ κάποιον που αγαπώ σαν κομμάτι μου..
'..Ένα άχρονο βράδυ σε ένα βαθύ κρύο ωκεανό ένα κορίτσι πνιγόταν.Δεν ήταν κανένας τριγύρω,μάταιο να φωνάζει και ένιωθε τις αναπνοές της να τελειώνουν,τις αντοχές της να λιγοστεύουν,το κρύο να διαπερνάει κάθε μόριο της και να της ζητάει να αφεθεί..Έκλεισε τα μάτια και σταμάτησε να προσπαθεί,το σώμα της άρχιζε να βουλιάζει αργά και σιωπηρά.Και καθώς έσβηνε τις αισθήσεις της ένα χέρι την τράβηξε πάνω και αυτή πρόλαβε να γραπωθεί σε ένα κομμάτι ξύλο.Και το κορίτσι άρχισε να αναπνέει γρήγορα,με προσπάθεια,να φτύνει τη λάσπη που είχε κατακλύσει το σώμα της.Και όταν πλέον κατάλαβε πως είχε σωθεί,γύρισε να κοιτάξει ποιός την έσωσε.Και τότε είδε πως αυτός που την έσωσε ήταν ακόμα μέσα στο νερό,αποσβολωμένος από το κρύο,μπλε το σώμα του,ακίνητο.Και τότε τον σήκωσε πάνω στη σχεδία και τον έδεσε για να μην πέσει καθώς είχε απογίνει ένα κομμάτι πάγος-τον τράβηξε μαζί της,άρχισε να πηγαίνει προς τα ζεστά νερά που τα χτυπάει ο πορτοκαλί ήλιος.Και πράγματι δούλεψε αυτό,και το κορίτσι σώθηκε και οι πάγοι άρχισαν να λιώνουν πάνω απ'το αγόρι,μέχρι που έσταξε και η τελευταία σταγόνα πάνω απ'το κορμί του.Και άρχισαν να ζουν σε εκείνη την φωτεινή ακτή,βρήκαν και άλλους και όλοι μαζί χαρήκανε τη ζεστασιά του ήλιου πάνω στην καρδιά τους.Μα άρχισε να ερημώνει,ήρθε η ώρα να φύγουν,και να δουν κι άλλα πράγματα.Το αγόρι άρχισε να φτιάχνει ένα καράβι με σκοπό όταν το τελειώσει να φύγει,αλλά το κορίτσι δε το ένοιαζε.Της έφτανε η σχεδία.Της ήταν πιο σημαντικό να δει κι άλλα πράγματα έστω κι άν κινδυνέψει παρά να περιμένει να φτιάξει το δικό της κανό.Σκέφτηκε πως θα μπορούσε να αρχίσει το ταξίδι της σιγά σιγά και σε κάθε στάση να φτιάχνει και λίγο τη σχεδία.Το αγόρι ήθελε να το τελειώσει πρώτα όλο και να κάνει μια και καλή μεγάλα ταξίδια.Θεώρησε το κορίτσι μήπως έπρεπε να κάνει το ίδιο και να περιμένει,αλλά σε εκείνο το νησί δεν είχε άλλα υλικά παραμόνο για να φτάσουν για το καράβι που θα έπαιρνε το αγόρι.Έτσι ένα πρωινό που το φθινόπωρο άρχισε να ρίχνει τις λεπτές χάντρινες σταγόνες του το κορίτσι αποχαιρέτησε το αγόρι,υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλο πως δε θα ξεχάσουν,και άρχισε να πλέει.Καθώς έφευγε ένιωσε πολλή μοναξιά και φώναξε στο αγόρι:'Θες να έρθεις μαζί μου?'.Το αγόρι της απάντησε:'όχι,θα τα καταφέρω μόνος μου',αν και το κορίτσι τον είδε που άρχιζε να τρέμει και να παγώνει πάλι.Το αγόρι ήταν πολύ υπερήφανο για να αποδεχτεί να ανέβει στη σχεδία του κοριτσιού και να ρισκάρει να χάσει και το κανό του.Το κορίτσι αποφάσισε πως θα πρέπει να τον προσέχει κρυφά και να γυρίζει να τον βλέπει χωρίς αυτός να τον καταλαβαίνει.Το αγόρι νόμιζε πως η σχεδία μπορούσε να κουβαλήσει μόνο έναν απ'τους δυο-ποτέ δεν εμπιστεύτηκε το κορίτσι διότι νόμιζε πως αυτός μόνο την είχε σώσει,ποτέ δεν κατάλαβε πόσο πολύ το κορίτσι θα ήθελε να τον πάρει μαζί της στη σχεδία.Αλλά δεν ήθελε να τον πιέσει καθώς έβλεπε το κανό του πράγματι να γίνεται δυνατό,αυτός το επέλεξε,αυτός το προτίμησε και αυτή το σεβάστηκε.Απλά ευχήθηκε να το τελειώσει πριν ξανακαταλήξει πάγος,πριν αρχίσουν να κοκκαλώνουν τα χέρια του και να απομείνει πάλι μόνος σε εκείνη την ακτή.Και πλέον τώρα που το κορίτσι ταξιδεύει από ακτή σε ακτή πολύ του λείπει το αγόρι που την έσωσε όπως ο Τζακ στον τιτανικό.[Με μια διαφορά όμως:αυτή η σχεδία μας χωρούσε και τους δυο Τζακ-δεν έπρεπε να μείνεις εκεί από πείσμα ότι μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου,απο υπερηφάνια που δε θέλεις βοήθεια.Αυτό έπρεπε να ξέρεις ότι το ήξερα απ'την πρώτη στιγμή,από τότε που μου έσωσες τη ζωή και πως ποτέ δε θα σου ζητούσα αντάλλαγμα ότι και να μου ζητούσες.Αλλά δε μου ζήτησες ποτέ τίποτα με λόγια,αν και στα μάτια σου είδα πόσο θα ήθελες να μείνω μαζί σου τότε στην ακτή.Όμως σκέψου ότι εσύ μια μέρα θα πάρεις το κανό σου και θα φύγεις-και μάλιστα θα πας μακριά.Εγώ τότε τι θα έκανα?]Τελικά το κορίτσι είχε μεγάλη αίσθηση της επιβίωσης,πάνω από κάθε άλλη αξία.'
Νιώθω σα να μου σκίζει κάποιος το ένα μου στήθος και το μόνο που αποκαλύπτεται είναι μια στέρφα γη.Ξηρή,άνυδρη,γκρίζα.Πόσο οδυνηρό είναι να προσπαθείς να βοηθήσεις κάποιον που αγαπάς και αυτός να το αρνείται από πείσμα.
Τουλάχιστον ελπίζω,ελπίζω πως θα βρει τους τρόπους όχι επειδή το ήθελε αλλά επειδή υποχρεώνεται πλέον.Ελπίζω πως δε θα πνιγεί και δε θα το καταλάβω,ελπίζω πως θα βρεθεί μια Ρόουζ που δε θα της αρνηθεί να τον πάρει απ'το χέρι να τον αποτρέψει απ'το μονόδρομο της καταξίωσης,της αφοσίωσης μονάχα σε ένα πράγμα(επειδή μόνο αυτό του απομένει).

Nomas

Γεννήθηκα για να είμαι νομάς.Καταδικασμένη αιώνια να ψάχνω για τη μια αγκαλιά που ποτέ δεν είχα.Κάπου ή κάτι να νιώσω σα σπίτι,μοναδικό μου σπίτι όπου με βγάλει.
Περπατώντας είδα μια μητέρα να παίρνει το παιδί της αγκαλιά.Μια αγκαλιά προστασίας.Σκέφτηκα πως εγώ μάλλον ποτέ δε το είχα αυτό.Η δική μου η μάνα δούλευε 16 ώρες τη μέρα-ελάχιστα τη θυμάμαι να μην κοιμάται ψόφια απ'τη δουλειά.Θυσιάστηκε με άλλους τρόπους,αλλά αυτή η αγκαλιά με στοιχειώνει.Πόσες και πόσες φορές δεν έχω χωθεί σε αγκαλιές που δε χωράω,σε αγκαλιές χωρίς νόημα μόνο και μόνο για να νιώσω να με καλύπτουν δυο φτερούγες από όλο τον κόσμο.Τόσα κρεβάτια που έψαξα για ένα φιλί και ένα χάδι,τόσο ξεπούλημα,αλλά και πάλι μόνη αν και τόσο κοντά με ένα άλλο σώμα.Αυτό το κενό διαιρείται,μοιράζεται και πολλαπλασιάζεται,με κυνηγάει μεγιστοποιημένο κάθε μετά.Και κάθε ένα άγγιγμα με προφταίνει στην άτακτη φυγή και μου ξεσκίζει από ένα κομμάτι.Αιμορραγώ-αιμορραγώ και πονάω,λυγίζω προσπαθώντας να σκεπάσω τις πληγές μου.Είναι όμως παράδοξη ελπίδα που περιμένω να καταλήξω ένα απομεινάρι σύντομα.Τότε δε θα νιώθω πια τίποτα και τίποτα δε θα'χω ανάγκη.Είναι η μοναδική μου λύτρωση.
Είμαι πάλι μόνη σε αυτό το δωμάτιο και παντού σκοτάδι'είτε έχω ανοιχτά ή κλειστά μάτια το άπειρο του μαύρου είναι το ίδιο.Δε σου ζητάω να με σώσεις,δε σου ζητάω να με πάρεις απ'το χέρι..Πες μου μονάχα αν πλησιάζω την πόρτα-πες μου προς τα που είναι.Τίποτα άλλο.Πες μου μονάχα αν έχω την ελπίδα να σε βρω,ή τουλάχιστον τη δύναμη να σε ζητήσω