Mia mera pou fainotan san oles tis alles,alla telika katelhkse na mou swsei th zwh

Pisteua pws telika tha zousa me auto gia panta,pws apla eprepe na to elegxw kai na mathw na sunuparxw.Mexri pou katalaba pws htan ola mesa sto kefali mou.

15 toulaxiston xronia,ta tria tessera teleutaia pou htan suneidhta htan kai ta pio frixta,ta pio sklhra,ta pio agwniwdh.Agwnia na gemisw to keno pou mou dhmiourgouse h idea tou apoxwrismou tou idiou mou tou eautou opws ton eixa sunithhsei,omws eprepe,eprepe telika na to kanw,eprepe telika na stamathsw na me katastrefw,eprepe telika na apagkistrwthw apo auto to teixos pou aplwnotan mprosta mou kathe stigmh gia na mou kalupsei ta pragmatika mou problhmata,gia na mou dhmiourghsei ena akoma megalutero pou tha ta sbhsei ola.
Deilia,deilia einai sthn pragmatikothta,fobos,apognwsh,agxos gia to agxos,ania gia th skepsh-mexri pou eftase h stigmh,mexri pou dialuthhke,dialuthhke dioti dieluse prwta to egw mou kai meta to egw mou,epitelous egw to dielusa.
Efaga oso den mporousa allo,mexri pou de mporousa na anapneusw,mexri pou katalaba oti tha me skotwne,oti tha pethaina.
Katalaba pws htan oi teleutaies stigmes,oi pio entones autou tou marturiou,autou tou ateleiwtou basanismou,auths ths aneipwths,agnwsths se olous gia to megethos ths,trelas.
Mphka sthn toualeta-eprepe na epibiwsw,arxisa na to bgazw apo mesa mou,fuge epitelous,GIATI DE FEUGEIS!!
GIATI ME PONAS,GIATI ME KATASTREFW ETSI??
Sugxarhthria loipon,ksereis polu kala na se skotwneis,ksereis polu kala na uperballeis perissotero apo allous sthn praksh,ksereis na ftaneis sta oria-ftanei omws pia,oxi allo,oxi allo,dioti kourasthka,prepei epitelous na apoxairethsw to xontro paidi.De sou ftaiei se tipota,de to aparniesai-mh stenaxwriesai,prepei na to afhseis na fugei giati alliws tha se trwei,tha se ponaei,de tha se afhsei na zhseis,de tha se afhsei na oloklhrwtheis.
Mphka kai kleisthka sthn toualeta.To stomaxi mou ponouse apo ola auta pou eixa katabroxthisei sxedon amashta,de mporousa na anapneusw.O emetos htan toso eukolos-to dhlhthrio pou ebgaine apo mesa mou pikro pasxiza na diwksw prin me steilei gia ta kala pisw.Bges apo mesa mou epitelous,mono bogkhta kai xtupiomouna ston toixo,ma htan toso,toso,toso eukolo.To nikhsa,htan profanes.Epitelous meta apo ligo mporesa na anapneusw ksana me ligh prospatheia.To stomaxi mou akoma baru alla toulaxiston tha zousa.
Meta apo ligo h anaisthhth me rwthse giati de trww.Mou hrthe na thn plakwsw stis sfaliares,den katalabe tipota ap'th mia wra pou hmoun kleismenh ekei mesa kai fwnaza san plhgwmeno zwo,san lukaina panw ap'to pethameno ths paidi.
De thelw na me nikhsei auto to parelthon-einai toso baru,tha einai sklhrotero mellon.
'O,ti exw kerdisei de tha anteksw na einai parodiko,na einai mia parwdia,na einai mia koroidia ston idio mou ton eauto.
To xw pei pws tha einai o thanatos mou.De tha to anteksw,einai toso polu,einai toso uperbolika anousio gia na mou trwei etsi th zwh mou,na me katasparazei xwris ixnos logikhs.
Prepei na palepsw ligo akoma,ligo akoma,ligo akoma.Kai kserw pws twra eimai sthn telikh eutheia.Kai h' tha me gamaei mia zwh h' tha kerdisw th zwh mou.
Kai oriste pws ena 'laxtaristo' krouasan pralinas mporei na metablhthei se zhthma zwhs kai thanatou,trelas kai uparksiakhs apognwshs.Feugio apo ola kai pesimo mesa sthn trupa me ta xeirotera skata

Αθήνα
Για ακόμα μια μέρα χωρίς ουσία.Ανοίγω τα μάτια και κοιτάζω το ταβάνι.Δεν ξέρω πόση ώρα περνάει έτσι-με το δεξί μου χέρι πάνω στην κοιλία να κοιτάω το ταβάνι και να νιώθω τους σφυγμούς μου.
Χρειάζομαι 2 καφέδες και πολλές βαθιές εισπνοές μέχρι να φτάσω στο σημείο να αντέξω την πανοπλία και το προσωπείο της κοινωνικότητάς μου.Θέλω απλά να κάτσω εδώ και να λιώσω πάνω στο κρεβάτι μου..Απ'την άλλη δεν μπορώ όταν ξέρω πως θα επέρθει η μπόρα.Σηκώνομαι και ντύνομαι έρμαιο κατάρας που με κατατρέχει-τάση φυγής για τη σωτηρία.Φυγή χωρίς επιλογή

Ένας από τους χειρότερους ψυχαναγκασμούς,ο πιο καταστροφικός για μένα,είναι η ανάγκη μου να έχω συναισθήματα και φαντασιώσεις.Γιατί να μην μπορεί απλά το μυαλό μου να ρολάρει χωρίς να πρέπει να υπάρχει στη συνείδηση μου μια σταθερά?Για ποιό λόγο να χρειάζομαι να νιώθω αυτή την [u]επίπλαστη[/u] ασφάλεια που μου παρέχει η σκέψη πως αγαπάω ή θα μπορούσα να αγαπήσω κάποιον και αυτός ο κάποιος εμένα?Γιατί να πρέπει να υπάρχει συνέχεια κάποιος υποψήφιος κάποιος?Κι όταν δεν υπάρχει να με πλημμυρίζουν τα ξεθωριασμένα πλέον και σαν ξεφούσκωτοι φόβοι φαντάσματα του παρελθόντος.Και να με τυρρανούν σαρκικά,να με τυρρανούν γεμίζοντάς με τύψεις,απόγνωση,την απελπισία ότι τρέχω μένοντας στο ίδιο σημείο.
Και όταν πλέον τα φαντάσματα δε σημαίνουν τίποτα,μα τίποτα απολύτως παρά πόνο,τότε το απόλυτο κενό του σήμερα να με ξανασυνεπαίρνει.Τι ουσία έχει το βίωμα όταν δε το μοιραστείς?Αν δε το πεις ή αν δε το ζήσεις με κάποιον άλλον είναι σα να μη το χεις ζήσει.Ίσως σε τρώει αλλά σταματάει να υφίσταται-όταν το μοιράζεσαι αποκτάει οντότητα,αρχή-μέση-τέλος,λογική και σειρά.Υφίσταται δεύτερη επεξεργασία,επαναπροσδιορισμό των συντεταγμένων του.
Ποιό το νόημα όταν οι υποψήφιοι δότες και δέκτες συναισθημάτων αποδεικνύονται κυήματα της φαντασίας μου?Το έχω ξαναπεί.Γιατί να προτιμάς την ψεγαδιασμένη πραγματικότητα αντί το αλαβάστρινο όνειρο?
Κι όταν το όνειρο γίνει χίλια κομμάτια να πονάει περισσότερο κι απ'την πραγματικότητα-αυτό κι αν είναι παράδοξο.Διότι στο όνειρο δεν μπορείς να ζητήσεις,δε μπορείς να διεκδικήσεις..Δε σου έταξε τίποτα,δε σου έδωσε ψεύτικες υποσχέσεις.Εσύ το έκανες,δεν πρόσεξες,δόθηκες,για ακόμα μια φορά έκανες το λάθος.Και τώρα το κενό.Μην παραπονιέσαι.Ήταν επιλογή σου,επιλογή της φοβίας σου να αποτύχεις.

Δεν υπάρχει μια μέρα που θα περάσει χωρίς να συνειδητοποιήσω πέρα από κάθε φιλία,κάθε σχέση,κάθε λέξη πόσο μόνη είμαι,δεν έχει υπάρξει μια μέρα χωρίς να νιώσω ξεκρέμαστει από παντού.
Είναι σκληρό,μα τουλάχιστον είναι πραγματικό να ξέρεις πως δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν με την ολότητα της έννοιας εμπιστεύομαι.

Μερικές φορές προτιμώ την έννοια της παρέας από αυτή της φιλίας..Τουλάχιστον στην παρέα οι ρόλοι είναι πιο ξεκάθαροι,πιο ντόμπροι,πιο άμεσοι.Περνάμε καλά,μιλάμε περί ανέμων και υδάτων και ως εκεί.Δεν υπάρχει τίποτα εκ των έσω,δεν υπάρχει δόσιμο,δεν υπάρχει δέσιμο.
Η φιλία είναι τόσο σύνθετη που κάπου θα κομπιάσει,κάπου θα σκοντάψει και θα τσαλαπατηθεί.
Έχω απογοητευτεί και έχω απογοητεύσει τους φίλους μου-το ξέρω πως αυτά είναι αμοιβαία.Δεν γράφω για να παραπονεθώ.Γράφω για να παραθέσω.

Ίσως αυτή η γνώση μου είναι που δημιουργεί αυτό το αίσθημα παραίτησης.Δεν περιμένω κάτι εξαιρετικό ή μοναδικό,κάτι που θα είναι η εξαίρεση στον κανόνα.Κάποια πράγματα αλλάζουν και κάποια πράγματα μένουν ίδια.
Ξέρω πως σύντομα πάλι κάτι θα γίνει και θα απογοητευτώ απ'τους ανθρώπους,δε θα τους καταλάβω γιατί το λένε αυτό,δε θα καταλάβω γιατί ξαφνικά έχουν την ανάγκη να προσβάλουν,γιατί ξαφνικά άλλαξαν,γιατί ξαφνικά θέλουν να σε πατήσουν κάτω για να νιώσουν υπεράνω.
Μην είμαι αχάριστη..Έχουν υπάρξει στιγμές που αυτά που μου έχουν δώσει άνθρωποι χαράσσονται μέσα μου και με λυτρώνουν κάτι τέτοιες στιγμές όπως τώρα.Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ακόμα είναι άσπιλοι μέσα μου.
Ίσως είναι θέμα ορίων,ίσως είναι θέμα χρόνου.Την πρώτη περίπτωση-δηλαδή τη θέσπιση ορίων στις σχέσες θα τη θίξω άλλη φορά.Στη δεύτερη ο χρόνος θα δείξει.

Μαλακό,άτονο σώμα,παίρνει τη μορφή του εκάστοτε δοχείου.Άσπρο.Ηδονικό.Έντονη και φευγαλέα απόχρωση του μωβ-δε μπορώ να πάρω το βλέμμα μου απο πάνω της-ό,τι πιο λιτό και όμορφο,μά χάνεται σε λίγα λεπτά.
Νιώθω πως βουλιάζω μέσα σε μια τεράστια μαλακή mars,βλέπω τα χέρια μου που κουνιούνται σαν να σπρώχνουν την πηκτή ατμόσφαιρα,ο χρόνος περνάει γρήγορα αλλά οι στιγμές έχουν διάρκεια.Πλέον βλέπω τρισδιάστατα.Χαλαρώνω και αφήνω αυτό το σπάνιο αίσθημα πληρότητας να φτάσει σε κάθε διψασμένη για γαλήνη υφή μου.Κι ας ξέρω πως είναι για λίγο-θα κάνω πολύ καιρό να το ξαναλάβω,αν το λάβω.Ρουφάω συνειδητά τις στιγμές σαν ζωοδότριες σταγόνες.Τουλάχιστον είναι πραγματικότητα,δεν είναι ψευδαίσθηση,έχει νόημα,δε χάσκει πουθενά,όλο μου το είναι είναι εκεί και το εκεί είναι αληθινό.Έστω και για τόσο λίγο-τόσο ελάχιστα λίγο.Αυτό με κρατάει.
Δε θέλω να τελειώσει.Μακάρι να μην ήξερα πως θα τελειώσει.

Στον ύπνο μου τον είδα.Είχε σπασμένο πόδι κι εγώ είχα πάει να τον δω στο νοσοκομείο.Είχε ημίφως ήμαστε μόνοι.
Ανέβηκα και κάθισα πάνω του,χόρεψα πάνω στο κορμί του,καθισμένη αμαζόνα σε καθαρόαιμο άλογο.Και όταν,εύκολα για'μένα,τον έφερα σε έκσταση τον φίλησα τρυφερά στο μάγουλο,τον χάιδεψα,τον κοίταξα και έμεινα ξαπλωμένη πάνω του.Μ'άρεσε η δύναμη,η ομορφιά του,οι μαλακές τρίχες του προσώπου του,οι πλάτες και το μεγάλο γυμνασμένο του σώμα,τα χέρια του,μα πάνω απ'ολα μ'άρεσε η αίσθηση που είχα ότι έλεγχα το πάθος του.Άκουγα τη βαθιά και γρήγορη ανάσα του,την πειθαρχημένη κάτω απ'τις άρρητες διαταγές μου,έκφραση.Οι σταφυλές των δακτύλων μου είχαν γαντζωθεί στις γωνίες του λατίνικου προσώπου του,ο δείκτης μου ίσα που ακουμπούσε την άκρη απ'τα σαρκώδη κερασένια χείλη του.
Περνούσα το κάτω χείλος μου να σέρνεται αργά στον ηδονικό λαιμό του,να τον γεύομαι και να τον αναπνέω.Τα πυκνά του μαλλιά απέπνεαν το ατίθασο του χαρακτήρα του.Τραβούσα με το πόδι μου τους γυμνασμένους του μηρούς,ένιωθα στους λαγόνες μου την ανάγκη του για εμένα.Το ήξερα πως δε θα του έδινα τίποτα πέρα από ότι ήδη είχα δώσει-την πιο γλυκειά ψευδαίσθηση,την πιο δυνατή αίσθηση.Αυτή του ανεκπλήρωτου πάθους.Καθόμουν εκεί να νιώθω αυτή την ένταση που κατείχα,αυτή την ανώτατη εξουσία πάνω του,πάνω σ'αυτό το στιβαρό και ατίθασο για τους άλλους πλάσμα.Αρμονία..Έσφιγγα τους γραμμωμένους μυς του κι αυτός ακούνητος,με τα χέρια στο σώμα του αφημένα να υποτάσσεται με όλο του το είναι οικειοθελώς σκλάβος της δικής μου ανάγκης.Της ματαιοδοξίας μου.

Ακόμα ένα βράδυ να καίγεται κι εγώ ένα βήμα πριν το ανεξέλεγκτο να ακούω τα ίδια τραγούδια και να κοιτάω την ίδια γυναίκα απέναντι.Δεν κοιμάται νωρίς.Σχεδόν ποτέ.Μένει καθισμένη στο μελί της δωμάτιο,πότε στον υπολογιστή,πότε στο κρεβάτι να βλέπει τηλεόραση,πότε να διαβάζει βιβλία ξαπλωμένη.Είναι πάντα μόνη.
Φαίνεται πως μερικές φορές περνάει καλά-ή πολύ άσχημα.Όπως μια μέρα που έτρωγε πίτσα στο κρεβάτι της βλέποντας τηλεόραση.Μόνη πάλι.Τώρα αυτό για να το κάνει κάποιος ή χώμα είναι ή χαλαρώνει.Μπορεί και τίποτα απ'τα δύο-δεν ξέρω.Είναι όμορφο να την κοιτάω,με ηρεμεί.Όταν κλείνει το φως ξέρω πως είναι η ώρα να πέσω για ύπνο,η ώρα της μοναξιάς.Μπορεί να μη με ξέρει αλλά πολλές φορές με έχει σώσει,αυτή και το μελί της δωμάτιο και η μυστική πόρτα στη λουλουδένια ταπετσαρία,η πόρτα για την απελευθέρωση.
Ο δρόμος κενός,κάτι από παράνομο στον αέρα.
Η νύχτα βγάζει ένστικτα που τη μέρα φοβόμαστε να φανερώσουμε,ταμπουρωμένοι πίσω από προσωπεία καθωσπρεπισμού και ένταξης σ'αυτό που φοβόμαστε μην καταλήξουμε,χωρίς να αποδεχόμαστε πως είμαστε ήδη.Αντίδραση λόγω φόβου,λόγω ενοχής.Και μάχη,διαρκής μάχη να ξεφύγουμε.
Ποτέ δε θέλω να σταματήσω αυτή τη μάχη ρε γαμώτο..Θ'αντέξω;
Γλυκά γλυκά,σαν από υπνωτικό,θα επαναπαφθώ;
Θα τα βάλω όλα τα υπόλοιπα για ύπνο κι αυτό ήταν;Και οι σκέψεις;και ο πόνος;και η αναμονή;και τα όνειρα;και η αντίδραση;όλα για το τίποτα;και θα μπουν μετά από χρόνια στην φτηνή ταμπέλα του 'χωρίς αιτία',της 'ψυχολογίας της μάζας',του 'σημείου των καιρών';Με πονάει αυτό το ενδεχόμενο.Το ενδεχόμενο του να με ξεχάσω,το ενδεχόμενο να αποτάξω κάτι αγνό από μέσα μου εις χάριν της κανονικότητας.Μη μ'αφήσεις να κουτρουβαλήσω εκεί-να μην έχω άλλες δυνάμεις να ξαναρχίσω το δύσκολο ταξίδι της ανάβασης,μα να πιω απ'το ρυάκι της λήθης και να ξαπλώσω στη μαλακή και συνάμα απατηλή κινούμενη άμμο που απλώνεται στους πρόποδες..Στην αρχή φοβάσαι,αλλά μετά δεν αναπνέεις πια,δεν καταλαβαίνεις..Και απλά παραμένεις ξαπλωμένος να σε ρουφάει ολάκερο και εσύ να μη θυμάσαι τίποτα με το νερό της λήθης να σου γλείφει τα χείλη,αργά,βασανιστικά,οργασμικά..Όλο το παρελθόν φαντάζει πράσινο ξεβαμμένο και παλιό.Το παρόν μουντό και αδιάφορο,αλλά εύκολο.
Μη με αφήσεις να πέσω στους πρόποδες,μη με αφήσεις αν πέσω να μείνω εκεί.Όχι,σε παρακαλώ-μην με αφήσεις να πιω το νερό της λήθης..

Δε ξέρω αν θέλω να φύγω..
Ξέρω όμως πως θέλω να αποτινάξω αυτούς από πάνω μου..Βαριά κουβέρτα,ασήκωτη στα μέσα αυγούστου..Κατάλοιπα ενός ομφάλιου λώρου δεμένου γύρω απ'το λαιμό μου-σφίγγει και μένω ακίνητη,στάσιμη.Χωρίς αναπνοή.
Κάποια πράγματα σε αυτή τη ζωή όσο κι αν τα ονειρεύεσαι δεν μπορείς να τα κάνεις.Αν συνεχίσεις να τα ονειρεύεσαι είσαι ουτοπικός,αν σταματήσεις είσαι νεκρός.Διάλξε και πάρε γλυκειά μου-δεν υπάρχει μέση λύση σε αυτό.Δεν υπάρχει ενδιάμεσο του είσαι και του δεν είσαι.
Το ξέρεις πως για να έχει γεύση το φαγητό που τρως,να είναι ελαφρύς ο αέρας που αναπνέεις,μαλακός ο απογευματινός άνεμος που σε χτυπάει με τον μπλε άπειρο ουρανό που σε καλεί να βιώσεις,πρέπει να επιλέξεις το πρώτο.Αλλά τότε,φρόντισε να το κρύψεις καλά.Φρόντισε να καταχωνιάσεις όσο πιο βαθιά γίνεται αυτή την ανάσα που θα σου δίνει ζωή στο χείλος φίλε μου.Διότι δεν έχεις πολλές για να σε βοηθήσει,αν την κάψεις γρήγορα θα είσαι μόνος μετά,κι αν τη μοιραστείς δε ξέρεις σε τι χέρια θα πέσει,δε ξέρεις ποιός θα στη σκοτώσει.
Και μετά το απέραντο κενό.
Για αυτό σου λέω..Αν υπάρχει κάτι πίσω απ'αυτά τα μάτια,αν δεν είσαι ήδη ένα κουφάρι,κράτα το μόνο για εσένα.Μόνο εσύ θα ξέρεις γιατί πολεμάς.Θα πολεμάς για αυτό μια ολόκληρη ζωή,αυτό θα σε κρατήσει,αυτό θα σε σώσει την τελευταία στιγμή.Μην υποτιμάς το στόχο,μην υποτιμάς την αγάπη σου για το φαντασιακό σου εγώ.Κι όταν σκεφτείς πως νεκρός θα υπάρξεις καλύτερα,πως θα είσαι πλέον ελεύθερος,να το ξέρεις πως θα έχεις χάσει και όλα αυτά τα λες από εγωισμό.Αλλά τίποτα πλέον δε θα είναι το ίδιο,κι εσύ απλα θα περιφέρεσαι χωρίς σκοπό,χωρίς τίποτα να σε στηρίξει μέσα σου.Χωρίς να έχεις λόγο να μην δώσεις τέλος στο θλιβερό σου χημικό εργοτάξιο που σε κάνει να κινείσαι μια ώρα αρχύτερα.
Ένα βήμα πιο πριν απ'τον γκρεμό ελπίδα θα σου δίνει το φως απ'το υπνοδωμάτιο της απέναντι πολυκατοικίας,αυτό με τις μισάνοιχτες κουρτίνες και το γλυκό φωτισμό,η γυναίκα που διαβάζει ένα βιβλίο στο κρεβάτι της.Δείχνει τόσο έξω απ'τον δικό σου κόσμο αυτό το μελί δωμάτιο..Αν έμπαινες εκεί θα ήσουν κάποια άλλη,και αυτή θα σε έπαιρνε απ'το χέρι και θα σου έδειχνε την κρυφή πόρτα στον τοίχο,εκεί που θα περνούσες πίσω απ'τις γραμμές,ή μάλλον εκεί που οι γραμμές δε θα είχαν ουσία.
Αποζητώ την παρακμή.Μου δίνει ερεθίσματα που τα σχήματα είναι περιττά.
Πάντα ήθελα να είμαι κάτι,άλλα ήμουν κάτι άλλο,κατέληξα κάτι τρίτο.Μα τουλάχιστον,όσο δύσκολο κι αν είναι,δε το αφήνω να φύγει.Διότι κάθε βράδυ νιώθω το χάδι του στα μαλλιά του,το περασμά του στο λαιμό μου και που ψιθυρίζει απαλά 'μη μ'αφήσεις ακόμα'..

Ακόμη μια νύχτα που βγήκα να απομυζήσω λίγες σταγόνες ζωής από τον αέρα της πόλης..
Περνάει βιαστικά από δίπλα μου και ένας ερωτικός κήπος εισβάλλει μεφιστοφελικά στον εγκέφαλό μου..Τον δένει με το μεταξωτό σάλι της ανέφικτης ολοκλήρωσης.Όσο υπάρχει μέσα μου ο κήπος τόσο ζω την φαντασίωση-συνεχίζω με βήμα ταχύ και μένω κοντά στο άγνωστο άλλο μου μισό.Τώρα,κάτω από έναν ολοφώτεινο γλυκό ουρανό σπρώχνει την κούνια φτιαγμένη από κρίνα και νυχτολούλουδα,αγκαλιαζόμαστε και αφήνουμε τα σώματά μας να πέσουν απαλά στο μαλακό χώμα του προσωπικού μου παραδείσου..Με πιάνει το φανάρι και περνάει απέναντι.Επανέρχομαι στο σκοτάδι της λεωφόρου που απλώνεται μπροστά μου,στο τέλος της τα φώτα της πόλης με καλούν.
Καπνίζω τσιγάρο στο ασφυκτικά βρώμικο και άτακτο δωμάτιο-το χέρι βαρύ έξω απ'το παράθυρο.Το τελειώνω γρήγορα σαν ανάγκη που πραγματώνεις με κόπο.Το αποσμητικό χώρου θα σβήσει κάθε υπόννοια(πάντα υπάρχει κάτι που σβήνει τα σημάδια,αρκεί να το βρεις και να χεις φράγκα να διαθέσεις).Δε θέλω να καταλάβουν τίποτα και αρχίσουν ερωτήσεις,επικρίσεις,σκέτες κρίσεις-όλα κυήματα 60 χρόνων μπουσούλισμα σ'ένα μονόδρομο.Δε θέλω να βρωμάει και το δωμάτιο μου.Δε ξέρω,ποιόν πάω να προστατεύσω,εμένα ή τους άλλους;Εν τέλει πιστεύω η άγνοια είναι ο καλύτερος φίλος των αγαστών κοινωνικών σχέσεων.Δουλεύει αποτελεσματικότατα και αναίμακτα σ'αυτές που δεν αποζητάς κάτι περισσότερο.
Ανοίγω περισσότερο το παράθυρο και ρουφάω στα πνευμόνια μου τη σαπίλα της γερασμένης γειτονιάς.Την επίγευση της καθημερινότητας των ταλαιπωρημένων τηλεορασόπληκτων μικροαστών.Σύντομα θα φύγω από αυτό το σκατότοπο.Το θέλω όμως;